Die held van Karmel kies hasepad

SAMARIA. – Elia die Tisbiet, die profeet van die Here wat verlede week met leeuemoed vier honderd en vyftig profete van Baäl die stryd op Karmelberg aangesê en hulle uiteindelik almal met die hulp van die volk gedood het, het die land uit gevlug.

Sy verdwyning kon nie op ’n méér ongeleë tyd vir die aanbidders van Jahwe gekom het nie, aangesien hulle sy leiding nou baie nodig het. Ná die gebeure by Karmelberg het die hoop opgevlam dat Elia hulle sal kan lei in hulle verset teen die pogings van koningin Isebel om die land heeltemal onder die Baäldiens te bring. Klaarblyklik was dit ’n ydele hoop. Dit was juis ’n boodskap van Isebel wat Elia daartoe beweeg het om die land te verlaat.

Bybelkoerant kon nie daarin slaag om ’n onderhoud met Elia te voer nie, aangesien hy iewers in die woestyn gaan skuil het. Sy slaaf, wat hy in Berseba agtergelaat het, het egter aan ons gesê dat koningin Isebel met ’n boodskapper vir Elia laat weet het, en ons haal aan: “Mag die gode my om die lewe bring as ek nie môre teen hierdie tyd met jou gemaak het soos jy met die profete nie.” Volgens die slaaf het Elia bang geword en vir sy lewe gevlug.

Hy was glo baie depressief, en het gesê dit lyk vir hom hy stry ’n verlore stryd om die ware geloof weer terug te bring na sy mense toe. Die slaaf het ons meegedeel dat hy baie bekommerd oor sy meester is en wonder of hy hom weer lewend sal sien, aangesien Elia gesê het hy sien nie meer kans om voort te gaan nie. Hy het glo ook gesê die Israeliete het die verbond met God verbreek, en nou staan hy vingeralleen.

In ’n verdere verwikkeling het koningin Isebel vanoggend in ’n persverklaring die Israeliete gevra om kalm te bly en hulle nie te laat intimideer deur die lot van die Baälprofete op Karmelberg nie. Sy het hulle die versekering gegee dat sy geen moeite sal ontsien om die vyande van Baäl uit te roei nie. Sy het ook bekend gemaak dat sy haar vader, koning Etbaäl van Sidon, versoek het om nuwe Baälprofete na Israel te stuur om die leemte te vul wat die dood van die profete gelaat het.

Ondertussen val die reën nog onafgebroke oor die hele land, soos Elia op Karmelberg beloof het. Die boere juig, want die droogte is gebreek en hulle sal nou vir die eerste keer in drie jaar weer kan saai.

 

MOSES LAAT STROME WATER UIT ’N ROTS VLOEI!

MERIBAWATERS. – Moses het vandag hier sy volgelinge verstom toe hy vir hulle water uit ’n rots laat vloei het. Só baie was die water dat almal, ook die vee, na hartelus kon drink.

Die water het nie net die Israeliete se dors geles nie, maar ook hulle veglustigheid gedemp. Hulle was die laaste tyd baie wrewelrig teenoor Moses omdat hy hulle die woestyn ingebring het terwyl hulle in Egipte gewoond was aan volop water. Nadat hulle vanoggend weer begin mor het, het Moses eenvoudig sy kierie gevat en vir die mense gevra of hy vir hulle water uit die rots moet laat kom. Daarna het hy twee maal met die kierie teen die rots geslaan, en siedaar! ’n Kitsfontein.

 

Koning Dawid trou stil-stil

JERUSALEM. – Koning Dawid het vandeesweek hier in die huwelik getree met ’n vooraanstaande weduwee van die stad. Sy is Batseba dogter van Eliam, kaptein in die koninklike leër. Haar eerste man, Urija die Hetiet, was ook ’n offisier in die koninklike leër. Hy het vroeër vanjaar gesneuwel in gevegte om Rabba, die hoofstad van die Ammoniete.

Die huwelik is in die paleis gesluit, en daarna het ’n baie klein geselligheid gevolg. Slegs die intiemste vriende van die koning en sy nuwe bruid was aanwesig. Op ’n vraag waarom daar nie ’n groot bruilof gereël is nie, het die koning geantwoord: “Ek dink nie dit is gepas om ’n luisterryke troue te hê terwyl my soldate in ’n oorlog gewikkel is nie.”

 


Wie meen dat hy staan …

Selfs die grootstes onder die grotes struikel en val, want versoekings en sonde het nou maar eenmaal ’n manier om niemand oor te slaan nie. En dikwels kom dit juis op ’n tydstip dat jy dit die minste verwag. Moses het immers met die episode met Aäron se bloeiende staf opnuut weer die almag van God beleef; Elia se optrede op Karmel troon uit in die Bybelgeskiedenis as ’n geloofsdaad soos min; Dawid was op die toppunt van sy loopbaan as gesalfde van God.

Geen wonder nie dat Paulus in 1 Kor. 10:12 waarsku: “Daarom, wie meen dat hy staan, moet oppas dat hy nie val nie.” Hy haas hom egter in die volgende vers om ons daarop te wys dat ons staande kán bly; dan nie in eie krag nie, maar deur die werk van God in ons lewe. Hy skryf: “God is getrou. Hy sal nie toelaat dat julle bo julle kragte versoek word nie …”

Staan dan vas in God se krag. Ook vandag.




Israelitiese leier stel nuwe “wonderkos” bekend

SINWOESTYN. – Die leier van die Israelitiese trekgeselskap, Moses, het vandeesweek ’n veldkos bekend gestel wat as stapelvoedsel in die behoeftes van sy mense sal voorsien terwyl hulle in die woestyn vertoef.

Dié kos, wat die volk “manna” gedoop het (letterlik vertaal beteken dit “wat is dit dié?”), het ’n heerlike soet heuningsmaak. Dit lyk op die oog af baie soos vlokkies ryp of balsemgom, en word vroeg soggens in die veld “geoes”, voordat die son dit kan wegsmelt. Dit kan rou geëet word, of gemaal of gestamp word om meel te kry waarmee gekook en gebak kan word.

Voedingskundiges is gaande oor dié wonderkos. Die manna is ’n volledig gebalanseerde en uiters veelsydige produk. Twee liter manna is genoeg om in ’n volwassene se voedselbehoefte vir ’n dag te voorsien. Die aangename heuningkoeksmaak van die rou manna behoort selfs die suikertande tevrede te stel, en as dit gaargemaak is, smaak dit weer soos oliekoeke.

Die enigste groot nadeel is dat die manna ’n baie kort raklewe het – dit hou net ’n dag, of as dit gaar is, twee dae op die meeste. Daarna kry dit miet in en ruik baie sleg. Voedseltoksikoloë het gewaarsku dat die manna liefs nie te lank gehou moet word nie, want dit kan voedselvergiftiging veroorsaak.

Ondertussen het die Israeliete ook ’n ander verrassing gekry: ’n groot swerm kwartels het gister vlak by die kamp verbygetrek. Talle van die voëls het sommer tussen die tente gaan sit. Die mense het hierdie kans met mening aangegryp en soveel kwartels gevang as wat hulle maar kon. Teen die aand het die heerlike geur van gebraaide kwartels oor die hele kamp gehang.

Na die manna en kwartels sal die woestynlewe nooit weer dieselfde wees nie …

Lees hieroor in Eks. 16 en Num. 11:4-35.

 

KONING SAUL SE NAGESLAG IN ERE HERSTEL

JERUSALEM. – Koning Dawid het vanoggend hier ’n bevel uitgevaardig waarvolgens die familiegrond van sy voorganger, Saul, aan dié se kleinseun Mefiboset teruggegee is.

Mefiboset het sedert die dood van sy oom, Saul se vierde seun Es-Baäl, geskuil in die huis van Makir seun van Ammiël in Lo-Dabar. Koning Dawid het egter nou dié nasaat van sy eertydse vervolger onder sy sorg geneem. Hy het al die grond in Gibea wat aan Mefiboset se oupa Saul behoort het, aan hom teruggegee en hom boonop genooi om as howeling voortaan by die paleis te eet. Die koning het ook Saul se eertydse amptenaar Siba opdrag gegee om die grond vir Mefiboset te bestuur.

Mefiboset, wat sedert sy vyfde jaar kreupel is aan albei sy voete, is die seun van Jonatan, Saul se eersgeborene. Dit is bekend dat daar destyds, toe koning Dawid nog ’n kaptein in Saul se leër was, ’n besondere band tussen hom en Jonatan was, en dat hulle by meer as een geleentheid aan mekaar trou beloof het. Selfs nie eens koning Dawid se ernstige afkeer van gebreklike mense kon verhoed dat hy sy belofte aan sy eertydse boesemvriend nakom nie.

Lees hiervan in 2 Sam. 9 en 4:4.

 

Ek het net my plig gedoen, sê koningin

SUSAN. – In ’n eksklusiewe onderhoud met Die Bybelkoerant het koningin Ester ontken dat sy ’n heldin is.

Sy het ons te woord gestaan toe dit aan die lig gekom het dat sy die banket waarop Haman in hegtenis geneem is, spesiaal gereël het. Daar het sy sy plan om die Joodse volk uit te wis aan haar man, koning Ahasveros, onthul.

Dit is bekend dat die koning enige iemand wat ongenooid in sy teenwoordigheid verskyn, sonder meer kan laat doodmaak. Tog het die dapper koningin dit gewaag om ongenooid na hom te gaan en hom na die banket genooi. Die voortbestaan van haar volk was immers op die spel. Die beeldskone koningin het net skaam geglimlag toe ons haar vertel dat sy oornag ’n volksheldin geword het. “Ek het net my plig gedoen,” was haar reaksie.

Lees hiervan in Ester 4.

 


Gawes verg verantwoordelikheid

Gawes en voorregte – en hoe oorlaai ons hemelse Vader ons nie daarmee nie! – mag maar, nee móét geniet word, maar dan altyd met die nodige verantwoordelikheid. Dít was die boodskap van Mordegai aan sy niggie Ester. Dit was ook die beweegrede agter Dawid se herstel van Saul se nageslag.

Dit was egter iets wat die jong Israelitiese nasie nog moes leer. In plaas daarvan dat hulle die gawes van kwartels en manna met blye vreugde geniet, vergryp hulle hulle daaraan. Elkeen het minstens ’n ton vleis bymekaargemaak (Num. 11:32)! En aan God se voorskrifte rondom die gebruik van die manna steur hulle hulle min. Geen wonder nie dat God hulle aan hulle eie gulsigheid oorgee en talle daardeur omkom nie.

God se gawes vereis verantwoordelikheid. Kom ons eer Hom vandag deur sy gawes só met vreugde te geniet.




“Huis toe” na 430 jaar!

ETAM. – Die Israeliete het laat gistermiddag by hierdie dorpie op die rand van die woestyn kamp opgeslaan nadat hulle vroeër vandeesweek uit Rameses in Egipte vertrek het. Dié uittog beëindig ’n verblyf van altesaam vierhonderd en dertig jaar in Egipte.

Hulle voorvader Jakob, ook bekend as Israel, het destyds tydens ’n geweldige droogte in Kanaän besluit om tydelik in Egipte te gaan bly op uitnodiging van sy seun Josef. Josef was toe onderkoning van Egipte en in beheer van die opgebergte graan. Die “tydelike verblyf” het uiteindelik meer as vier eeue geduur, en die eens trotse nomades is tot slawerny verneder.

Hierdie hartseer hoofstuk in die Israeliete se geskiedenis is nou uiteindelik op ’n end. Verlede week het hulle leiers Moses en Aäron daarin geslaag om die farao van Egipte se toestemming te kry om Egipte te verlaat.

Kommer bestaan egter oor die roete wat hulle gekies het. Hulle beoog naamlik om met die woestynpad langs na die land Kanaän te trek. Kenners van die woestyn wys daarop dat dit moeilik sal wees vir só baie mense om genoeg kos en water in die woestyn te vind. Hulle leier Moses is egter vol vertroue dat dit met hulle goed sal gaan in die woestyn. “Ons God het dié roete aangewys. Wie is ons om te stry?” het hy op waarskuwings gereageer.

 

’n TEMPEL VIR JAHWE IN JERUSALEM

JERUSALEM. – Koning Dawid het gistermiddag op ’n perskonferensie bekend gemaak dat hy ’n tempel vir Jahwe in die stad gaan oprig.

Ter motivering van dié besluit het hy gesê dat hy ongemaklik daaroor voel om self in ’n pragtige paleis te woon, terwyl die ark van God in ’n tent staan. Daarom het hy sy argitekte opdrag gegee om in samewerking met die profeet Natan ’n tempel te ontwerp. Natan het net ná die koning se aankondiging ’n model van die beoogde tempelkompleks onthul. Afgesien van die tempel self, wat uit ’n voorhof, ’n heilige deel en ’n allerheiligste deel sal bestaan, maak die model ook voorsiening vir voorraadkamers en skatkamers, asook woonkwartiere vir die priesters en Leviete.

Koning Dawid voorsien nie dat die tempel gou voltooi sal word nie, aangesien hy geen koste en moeite gaan ontsien nie. “Die huis wat vir die Here gebou gaan word, moet indrukwekkend groots wees, ’n roem en ’n sieraad vir alle lande,” het hy gesê. Net die beste materiaal sal gebruik word – goud uit Ofir, die suiwerste silwer, en sederhout wat hy spesiaal vir dié doel uit Tirus en Sidon gaan invoer.

 

SPESIALIS-VAKMANNE

Die koninklike bouheer verlang die dienste van ervare persone om die volgende poste so gou moontlik te vul:

  • klipkappers
  • messelaars
  • skrynwerkers
  • goud- en silwersmede
  • brons- en ystersmede

Die vergoedingspakket sluit ’n aantreklike salaris, 20 dae jaarlikse verlof en ’n vakansiebonus in.

Aansoekvorms en nadere besonderhede is verkrygbaar van:
Die Hoof, Personeeldienste,
Paleisadministrasie, Jerusalem.

 


God ken alleen die regte pad

Soms maak jou lewe totaal ander draaie as wat jy ooit voorsien het. Terwyl die Israeliete so gou moontlik in Kanaän wil aankom, het God ander planne: Hy het hulle “nie die pad na die land van die Filistyne toe laat vat nie, hoewel dit die kortste was … Daarom het God die volk met ’n ompad laat gaan, met die woestynpad …” (Eks. 13:17,18). Want Hy het geweet watter gevare op die kortpad op die jong volk wag.

God het ook ander planne met sy tempel gehad as Dawid. Dit sou Dawid nie beskore wees om self die tempel te bou nie. Sy hande was vol bloed (1 Kron. 22:8); sy seun Salomo was daarom die regte persoon om die tempel te bou.

Dit moes vir Dawid ’n groot teleurstelling gewees het dat God hom die voorreg ontsê om die tempel te bou. Tog eindig hierdie hoofstuk (2 Sam. 7) nie op ’n hartseer noot nie, maar met ’n loflied! Want Dawid het geleer dat God se Raad reg en goed is. Daarom juig hy, hou hy vas aan God se beloftes vir hom en sy nageslag.

Ons pad – met kronkels en al – loop op die hemelstad uit, omdat dit God is wat die pad vir ons beplan. Kom ons volg sy pad met gehoorsaamheid en blydskap.




Prins vermoor slawedrywer; vlug landuit

MEMPHIS. – Die koningshuis is in ’n ernstige krisis gedompel toe prins Moses van moord op ’n slawedrywer aangekla is.

Die moord is gepleeg toe Moses die bouwerke gaan besigtig het waar die Hebreërs dwangarbeid verrig. Hy het gesien hoe een van die toesighouers ’n weerbarstige slaaf regsien. Hy het daarop die Egiptenaar doodgeslaan en sy lyk onder die sand toegekrap. Toe die moord rugbaar geword het, het hy na Midian gevlug om aan die woede van sy oupa te ontkom. Farao Sethos het hom in sy afwesigheid ter dood veroordeel.

Dit is bekend dat farao Sethos nie besonder geheg is aan Moses nie. Moses is naamlik nie ’n eie kleinseun van hom nie. Een van sy dogters het hom as baba aangeneem, en hoewel die paleis dit tot nog toe nie wou bevestig nie, is hy na bewering ’n Hebreër.

Die farao waarsku al vir baie jare dat die Hebreërs ’n bedreiging vir die volksveiligheid inhou. Baie Egiptenare het destyds die wenkbroue gelig oor die maatreëls wat hy ingestel het om hulle getalle te beperk. Die jongste voorval bevestig nou dat die farao se optrede teen die Hebreërs oor die jare geregverdig was. Daar het ná die moord trouens verskeie stemme opgegaan dat daar nou eens en vir altyd ’n plan gemaak moet word met die Hebreeuse gemeenskap in Egipte.

 

Man sterf tragies; ark bly by die Filistyne

JERUSALEM. – ’n Optog wat as ’n triomfmars van koning Dawid bedoel is, het tragies geëindig toe een van die sleutelfigure op ’n onverklaarbare wyse sterf het.

Die tragedie het hom afgespeel toe koning Dawid die verbondsark na Jerusalem wou bring. Die ark het vir etlike dekades gestaan in die huis van Abinadab by Kirjat-Jearim, ’n Filistyns-beheerde dorpie ongeveer twaalf kilometer van Jerusalem af. Die ark, wat vir die Israeliete ’n simbool van God se teenwoordigheid is en nog op bevel van hulle groot leier Moses gemaak is, het jare gelede in vreemde hande beland toe die Filistyne dit in die slag van Afek gebuit het, op dieselfde dag dat die priester Eli en sy twee seuns Hofni en Pinehas gesterf het. Gedurende die hele regeringstyd van koning Saul was daar nie ’n geleentheid om die ark terug te bring nie. Nadat koning Dawid die Filistyne in die Spooklaagte beslissend verslaan het, is hy nou in ‘n posisie om hierdie heilige simbool na Jerusalem te bring.

Ussa langs die wa met die verbondsark

In ’n optog wat soos ’n militêre triomfmars uitgevoer is, het Dawid die ark gaan haal. Sy hele leër het hom vergesel. Die ark is op ’n nuwe wa gelaai, en die twee seuns van Abinadab het vir oulaas die ark wat vir soveel jare in hulle pa se huis gestaan het, vergesel. Toe die osse by die dorsvloer van Nakon struikel, het die een seun, Ussa, met sy hand gekeer dat die ark van die wa afgly. Toe hy egter aan die ark raak, het hy dood neergeslaan.

Die koning, wat in daardie stadium voor die ark uit gedans het, was so ontsteld dat hy die optog net daar gekanselleer het. Die ark staan nou by die Filistyn Obed-Edom.

Dit is nog nie bekend wat die oorsaak van Ussa se dood is nie.

 


Nie halsoorkop nie

Moses het, namate hy grootgeword het, algaande besef dat daar ’n besondere verantwoordelikheid op sy skouers rus om sy mense te help. Hy het immers op ’n baie spesiale manier in die paleis van die onderdrukker beland. En toe hy by sy mense kom en die haglike omstandighede sien, spring hy sommer net daar in om iets te doen. Ongelukkig het hy in sy voortvarendheid die verkeerde opsie gekies, en moes hy vlug. Dit sou nog jare duur (veertig jaar volgens Hand. 7:30!) voordat daar weer ’n geleentheid gekom het om sy mense te help.

Dawid moes ook op die harde manier leer dat goeie bedoelings alleen nie genoeg is om ’n saak suksesvol deur te voer nie. Dawid het nie sy huiswerk gedoen nie. In die Bybel is daar uitvoerige voorskrifte oor hoe die verbondsark vervoer moet word (lees gerus Num. 4:5, 6 en 15). Onder andere beveel God dat die ark deur priesters in ’n gewyde optog gedra sal word met spesiale draaghoute. Nooit mag die ark soos ’n trofee op ’n wa gelaai word nie!

“Julle krag lê in stil wees en vertroue hê,” is die raad wat die Here by monde van Jesaja (30:15) aan sy volk gee as hulle halsoorkop in ’n saak wil indons. Want eers as jy jou fyn instel op God se leiding, eers as jy “op die Here wag” (Ps. 131:3), eers dán kan jy met vertroue ’n saak aanpak en dit suksesvol deurvoer, soos Dawid drie maande later gedoen het. Dit moes Moses ook leer. Daarvoor moes hy jare in die skool van die vrome priester Jetro in Midian gaan bly.

Stel jou tog fyn in op God se leiding!




Safenat-Paneag verwelkom sy vader in Egipte

GOSEN. – Die hoof van die GVE het gister hier aangekom om sy vader, Jakob seun van Isak, in Egipte te verwelkom. Dit was ’n aandoenlike oomblik toe die twee mekaar na ’n skeiding van meer as twintig jaar weer gesien het. Hulle het mekaar omhels en lank so gestaan en huil. Daarna het die waardige ou man, wat reeds honderd en dertig jaar oud is, kopskuddend vir sy seun gesê: “Nou kan ek maar sterf. Ek het jou gesien. Jy lewe nog!”

 

FILISTYNSE MAGTE IN DIE SPOOKLAAGTE VERPLETTER

JERUSALEM. – Met briljante krygsvernuf het koning Dawid die militêre oorheersing van die Filistyne in die Kanaänitiese vlaktes finaal verbreek. Die Filistyne het die afgelope drie eeue die oorhand op militêre gebied gehad met hulle beter krygstuig en strydwaens, sodat die Israeliete baie swaar geleef het, veral in die vrugbare vlaktes waar hulle geen teenvoeter vir die strydwaens gehad het nie. Net in die onbegaanbare bergland kon hulle hul man staan. Die Israeliete het gehoop dat koning Saul hulle van dié oorheersing kon bevry, maar hy kon nooit werklik die Filistyne se houvas breek nie. Nou het koning Dawid egter die onmoontlike reggekry. Die slag van Spooklaagte was waarskynlik die laaste geveg teen die Filistyne.

 

Minister in sop na minagting van dekreet

BABEL. – Die aangewese eerste minister van die Ryk van Mediërs en Perse, Beltsasar, is gisteraand laat in ’n leeukuil gegooi omdat hy koning Darius se bidverbod verbreek het.

Die bidverbod is onlangs met ’n koninklike dekreet ingestel op aanbeveling van die ander twee ministers en die goewerneurs-generaal, raadgewers en administrateurs van die ryk. Daarvolgens moet enigiemand wat gedurende dertig dae enige god of mens aanbid behalwe vir die koning, in ’n leeukuil gegooi word. Daarby is die dekreet as ’n wet van die Mediërs en Perse uitgevaardig en derhalwe onherroeplik. Beltsasar, beter bekend as Daniël onder sy volksgenote, het egter die dekreet verontagsaam. Hy is ’n toegewyde Jood en het soos tevore drie maal elke dag tot sy God, die God van die hemel, gebid. Hy is op heter daad betrap waar hy gebid het en voor die koning gedaag.

Dié verwikkeling het as ’n groot skok vir die koning gekom. Dit is bekend dat koning Darius groot vertroue in Beltsasar gehad het. Toe hy aan bewind gekom het, het hy hom aangestel as een van sy drie ministers aan wie die honderd en twintig goewerneurs-generaal van die ryk verantwoordelik was. Beltsasar het egter deur sy buitengewone bekwaamheid so uitgeblink bo die ander ministers en die goewerneurs-generaal dat die koning besluit het om hom oor die hele koninkryk aan te stel.

Allerhande vrae het intussen ontstaan oor die afdwingbaarheid van ’n wet van Mediërs en Perse. Dit is duidelik dat dié wet as ’n strik misbruik is in ’n fyn uitgewerkte set van Beltsasar se vyande om van hom ontslae te raak. Koning Darius het die vonnis so lank moontlik uitgestel, maar het uiteindelik geen ander keuse gehad nie as om Beltsasar in die leeukuil te laat gooi. So is die ryk van een van sy knapste burgers beroof, en dit teen die koning se sin in.

  • Lees alles hieroor in Dan. 6.

 


Die voorreg van aanbidding

Ek onthou uit my kinderdae ’n dominee wat elke Sondag iewers in sy kanselgebed die Here gedank het “vir die voorreg van aanbidding”. Vir my as jong seun het dié mooiklinkende woorde nie veel beteken nie. Vandag weet ek van beter. Gebed ís ’n onuitspreeklike groot voorreg. Sonder gebed sou ons geloof versmoor. G’n wonder nie dat gebed die asemhaling van die siel genoem word. Daniël het dít goed begryp. Die hele boek Daniël is trouens een groot getuienis van sy en sy drie vriende se volhardende ywer om God, en Hom alleen, te aanbid. Vir hierdie voorreg het hy geen kompromieë toegelaat nie, selfs al sou dit sy lewe kos. Dit sien ons ook in die lewe van Jakob, wat nie sommer halsoorkop op ’n wa klim om sy lankverlore seun te gaan ontmoet nie. Nee, voordat hy vertrek, bring hy eers ’n offer om só vir God te raadpleeg. En Dawid, teen hierdie tyd ’n gesoute en uitgeslape militaris wat behoort te weet hoe om te veg, pak ook nie ’n enkele geveg aan voordat hy God geraadpleeg het nie. Aanbidding is inderdaad ’n voorreg. Het jy al in verwondering voor God daaroor gejuig?




Lank lewe koning Dawid!

Koning Dawid met sy geliefde lier

Van ons Ou Testament redaksie

HEBRON. – Die twaalf stamme van Israel is vandeesweek uiteindelik weer verenig toe ’n afvaardiging van die noordelike stamme vir Dawid kom versoek het om ook húlle koning te wees. Die ryk is sewe jaar gelede in twee geskeur toe die noordelike stamme, ná die dood van koning Saul, sy seun Es-Baal tot koning uitgeroep het. Die stam Juda het egter hulle held Dawid koning gemaak in Hebron.

Politieke waarnemers het Dawid geprys vir sy briljante diplomasie. Hy het geduldig gewag op die regte geleentheid om die ryk onder sy septer te verenig, en in die proses groot druk van sy volgelinge om die noordelike stamme met geweld te verower, weerstaan. Dié geleentheid het uiteindelik aangebreek toe twee bendeleiers, Baäna en Rekab, koning Es-Baäl van die noordelike stamme in sy slaap vermoor het.

Daar wag ’n groot taak op die nuwe koning om die guns van die noordelike stamme te wen, aangesien daar in die afgelope aantal jare herhaaldelik botsings tussen hulle en die stam van Juda was. Die feit dat Dawid nie aandadig is aan die dood van Es-Baäl nie, tel egter baie in sy guns. Kenners wys ook daarop dat die kwessie van ’n hoofstad nog ’n turksvy kan word, aangesien Hebron te ver in die suide lê en te onmiskenbaar deel van Juda se grondgebied is om deur die noorde as hoofstad aanvaar te word. ’n Stad soos Jerusalem sou die ideale oplossing wees, maar ongelukkig is dit in die hande van die Jebusiete en ’n haas oninneembare vesting.

 

Jakob koop grond naby Sigem

SIGEM. – Jakob seun van Isak het vanoggend in die stadspoort ’n transaksie beklink waarvolgens hy ’n stuk grond hier naby vir honderd geldstukke by die seuns van Gamor gekoop het. Dit is die eerste stuk grond wat hy in Kanaän besit sedert hy hom ná ’n afwesigheid van twee dekades weer in die land kom vestig het.

 

SIEKE NA 38 JAAR OP DIE SABBAT GENEES

JERUSALEM. – Die jong rabbi Jesus van Nasaret het die Fariseërs en Skrifgeleerdes die harnas ingejaag toe hy op die heilige Sabbat ’n siek man by die Bad van Betesda genees het.

Die man was al ag en dertig jaar lank siek. Hy was ’n bekende gesig by dié bron, waar talle gestremdes lê in die hoop dat die genesende krag van die water hulle gesond sal maak. Hulle glo dat die eerste een wat in die water kom as dit begin borrel, gesond sal word. In al die jare wat die man daar lê, kon hy egter nooit daarin slaag om eerste in die water te kom nie, omdat niemand hom ingehelp het nie. Maar nou is dit iets van die verlede.

Ondertussen het ons verneem dat die Joodse leiers besluit het om die hele aangeleentheid verder te voer. “Ons kan nie toelaat dat die Sabbat so ontheilig word nie,” het ’n woordvoerder ons meegedeel. Daar word selfs gefluister dat Jesus godslasterlike dinge kwytgeraak het en die dood verdien.

Oor die vraag of hy werklik die dood verdien, moet ons lesers self besluit. Ons weet in elk geval van minstens een man wat nie hieroor met die Joodse leiers sal saamstem nie.

 


Om oor na te dink

Die spreekwoord sê: “Hy wat glo, word nie haastig nie.” Want op God se tyd gebeur wat Hy oor ons lewe beskik, al moet ons dan sewe jaar, of twintig, of selfs ag en dertig jaar daarop wag. Die digter van Ps. 130 het iets hiervan verstaan. Daarom roep hy ons op (vs. 7): “Wag op die Here, Israel, want by die Here is daar troue liefde, by Hom is die verlossing seker.”

Vir die moderne mens is dit baie moeilik om te wag, want ons hele samelewing stel ons daarop in om dinge in ’n kits te kry: selfhelpwinkels, kitskoffie, kitsbanke. Met die druk van ’n knoppie of die afdraai van ’n proppie het ek wat ek wil hê. En onbewustelik dra ons hierdie kitsmentaliteit ook in ons geloofslewe in; bid ons oor ’n saak en verwag blitssnel ’n antwoord, net om telkens weer te ontdek dat God nie ’n kitsgod is nie. Want kits is ongelukkig (gewoonlik) nie gelyk aan kwaliteit nie.

Ons, wat altyd haastig is, gee dikwels nie om om kwaliteit in te boet vir die voordeel wat spoed bring nie. Maar God gee om. Hy wil nie oppervlakkige kits-Christene hê nie. Hy wil ons bring daar waar ons deur die tyd ryp geword het. Hy gee nie om om te wag sodat ons kans kan kry om geestelik te groei nie. Daarom moes Jakob in Haran gaan leer dat die beloofde land ’n gawe is, nie iets wat jy met ’n gekonkel kan inpalm nie. Daarom moes Dawid wag totdat God die hart van die hele land vir hom oopmaak, en moes die sieke van Betesda wag totdat die groot Geneesheer self by hom kom siekebesoek doen. As hy vroeër al gesond geword het, het hy dalk nooit vir Jesus leer ken nie …