DIE MESSIAS HET GEKOM!

Van ons Nuwe Testament redaksie

JERUSALEM. – Die stad van Dawid se inwoners het vandag hulle Messias met swaaiende palmtakke en lofliedere juigend ontvang.

Rabbi Jesus van Nasaret het vanoggend triomferend die stad ingery op die rug van ’n donkievul. Entoesiastiese volgelinge het hulle klere op die pad voor hom oopgegooi. Ander het weer groen takkies op die pad gelê, sodat hy nie op die stowwerige pad hoef te ry nie.

Die optog het al teen die Olyfberg begin toe Jesus se dissipels ’n donkie vir hom gebring het om op te ry. Hoe nader hulle aan die stad gekom het, hoe groter het die skare aangegroei. Hulle het God uit volle bors geprys oor al die wonderwerke wat hulle gesien het, en die eeue-oue psalm waarin die koning van Israel begroet word, aangehef: “Loof die koning, hy wat in die Naam van die Here kom! Vrede in die hemel en eer aan God in die hoogste hemel!”

’n Baie ooglopende uitsondering op dié feesvierende skare was ’n klompie Fariseërs wat tevergeefs probeer het om die skare stil te maak. Een van die Fariseërs het openlik gesê dit is godslasterlik om ’n mens as Messias te huldig. ’n Ander Fariseër was weer besorg dat die oproer die Romeinse owerhede kan ontstig, en rabbi Jesus gesmeek om ter wille van die vrede die mense tot kalmte te maan.

Rabbi Jesus was sigbaar aangedaan oor die sonderlinge eer wat hom te beurt geval het. Hy was egter nie vir kommentaar beskikbaar nie. Een van sy dissipels, Judas Iskariot, het wel gesê hy dink die verlossing van die Jode is nou nie meer ver nie. “Die Messias sal sommer in ’n japtrap met die Romeine klaarspeel, glo vir my,” het hy met groot nadruk gesê.

Min Jode deel nie die versugting van die skare nie. Of alles sal verloop soos hulle verwag, is egter te betwyfel. Rabbi Jesus is sedert hy op die toneel verskyn het, veral in tradisionele godsdienstige kringe ’n erg omstrede figuur, en dit is ’n ope vraag of hulle sy leiding sal volg.

 

HOUTJUK, OF GEEN JUK?

Profete stry onder mekaar oor die toekoms

Van ons Ou Testament redaksie

JERUSALEM. – Twee profete het vanoggend hier in die teenwoordigheid van die priesters en die hele volk mekaar só weerspreek dat niemand presies weet wat die woord van die Here is nie.

Die aanleiding tot die teenstrydige uitsprake was ’n profesie van die priester-profeet uit Anatot, Jeremia seun van Hilkia. Hy het jukke met skeie en stroppe gemaak, en een daarvan op sy eie nek gesit. Die ander het hy na koning Sedekia van Juda, en ook die konings van Edom, Moab, Ammon, Tirus en Sidon gestuur met die boodskap dat God dit so beskik het dat al hierdie koninkryke onder die juk van koning Nebukadnesar van Babel moet buig. Hy het bygevoeg dat dit valse profete is wat mense aanmoedig om teen Babel in opstand te kom. Net hulle wat hulle buig onder die gesag van Nebukadnesar sal in hulle vaderland kan bly. Die opstandelinge sal in ballingskap weggevoer word.

Die profeet Gananja seun van Assur uit Gibeon het skerp hierop gereageer. Hy het die juk van Jeremia se nek afgeruk en dit stukkend gebreek en geprofeteer: “So sê die Here: ‘So sal Ek oor twee jaar die juk verbreek wat deur koning Nebukadnesar van Babel gesit is op die nek van die nasies.’”

Jeremia is toe daar weg. Is hy ook verward?

 


Wie en wat moet jy glo?

Hoe weet jy of ’n woord van die Here is of nie? Hoe moes die Israeliete weet wie om te glo – Jeremia of Gananja? Albei profete het immers met groot stelligheid gesê: “So sê die Here.”

Dit was ook die vraag waarmee die Jode gekonfronteer is in die persoon en optrede van Jesus Christus. Want wat Hy gesê en gedoen het, het lynreg ingedruis teen die woord van die skrifgeleerdes en Fariseërs van sy tyd. Daarom probeer die Fariseërs die mense wat Jesus as Messias huldig, stilmaak.

Hoe weet ons vandag wat reg is en wat nie? Wat God se Woord is en wat mensewoord is?

’n Paar riglyne kan dalk help.

  1. Die belangrikste hiervan is dat jy die Here van die Woord persoonlik sal ken. Só begin jy ’n aanvoeling vir sy hart kry.
  2. Verder moet jy die Woord van die Here persoonlik ken. So kan jy ander uitsprake meet aan wat die Here in die verlede gesê en gedoen het. Hy sal immers nie vandag anders handel as voorheen nie. ’n
  3. Derde vereiste is dat jy die verkondiger moet ken: is hy (of sy) ’n persoon met integriteit, of praat hy mense na die mond?
  4. Vierdens moet jy jou eie hart ken. Wat wil jy bo alles hoor? Wat jy graag wil hê, of wat Gód sê? Jeremia begeer en bid (28:6) dat Gananja tog reg mag wees. Maar hy weet God sê anders, en daarom kan hy nie swyg nie.

Net as jy naby aan die Here en sy Woord lewe, gelei deur sy Gees, kan jy onderskei waarop dit neerkom.

Mag Hy jou op die regte pad lei, ook vandag.




Luk 19:28-40 Wat maak jy met Jesus?

Kyk, alles wat Jesus gedoen het, het Hy met ’n doel gedoen. So, toe Jesus daardie dag vir twee van sy dissipels stuur om vir Hom ’n donkie te gaan haal waarop Hy die stad kon inry, was dit ook nie sommer net nie. Dit was nie omdat Hy skielik te moeg was om self die stad in te stap nie. Nee, dit was om daarmee iets te sê van wie Hy is.

Terloops, Jesus ry op ’n jong donkie wat nog nooit iemand op sy rug gedra het nie, net soos Hy later dié week in ’n nuwe, ongebruikte graf neergelê is. Lukas gee vir ons dié besonderhede, want Hy wil hê ons moet raaksien dat ons hier met ’n koning te make het. ’n Koning gebruik nie tweedehandse ware nie; ander se oorskiet nie. Daarom ry Jesus op ’n jong donkie die stad in, om iets te sê van wie Hy is.

Jesus se volgelinge het dit goed verstaan. Daarom stap hulle nie maar net met Hom saam die stad in nie. Hulle trek hulle klere uit en gooi dit op die donkie vir ’n saal, en gooi dit voor Hom op die pad om te sê dat hulle hulleself voor Hom neerlê. Hulle begin lofliedere sing om Hom te prys, met woorde wat dit duidelik maak dat hulle verstaan dat Hy die Koning is, die beloofde Messias: “Loof die Koning, Hy wat in die Naam van die Here kom!” sing hulle jubelend, en swaai palmtakke rond.

Die toneel van ’n belangrike persoon wat die stad met ’n prosessie ingery kom, was vir die mense van destyds natuurlik nie vreemd nie, soos ook nie vir ons vandag nie. Nou die dag nog kon ons vir pres Ramaphosa in daardie snaakse voertuig van hom sien, met die opening van die parlement. En koningin Elizabeth ry gereeld in haar koets. Konings en generaals het dit destyds ook gedoen, dikwels met ’n klomp van hulle onderworpe onderdane en slawe agter hulle aan, om te wys hoe belangrik hulle is. Net: ’n koning of ’n groot generaal sou nie op ’n donkie gery het nie. Hulle sou op die blinkste strydros gesit het, spoggerig getooi vir die okkasie.

Die kontras met Jesus se rydier is daarom baie opmerklik. Hy sit op ’n donkie. Matteus het die verband met Sagaria 9:9 vir ons uitgelig: “Jubel, Sion! Juig, Jerusalem! Jou koning sal na jou toe kom. Hy is regverdig en hy is ’n oorwinnaar, hy is nederig en hy ry op ’n donkie …”

Nie op ’n oorlogsperd nie, maar op ’n donkie. Want Jesus kom nie Jerusalem binne as krygsheer nie. Hy kom as die lydende kneg van die Here, die Een wat minder as ’n week later wéér op ’n heuwel buite die stad sou wees, maar hierdie keer nie op ’n donkie se rug nie. Hierdie keer aan ’n kruis vasgespyker. En voor hom uit sou daar dan nie ’n jubelende skare volgelinge wees nie, maar ’n uitjouende skare vervolgers.

Lukas teken hier vir ons ’n prentjie van wat gebeur het met Jesus se intog in die stad, want hy wil hê ons moet onsself ook daar na die Olyfberg verplaas. Hy vra as ’t ware vandag vir ons: by watter groep mense skaar jy jou? Waar lê jou hart? Watter soort volgeling van Jesus is jy? Is jy een van dié wat jou klere voor Jesus neersit? Wat jubelend saam met Hom op pad is?

Daar is nog mense, behalwe Jesus en sy volgelinge, in die toneel wat Lukas vir ons teken. Dis die eienaars van die donkie, wat hulle eiendom gewillig en met vreugde tot Jesus se beskikking stel.

En dan is daar ook ’n aantal Fariseërs. Hulle jubel nie saam nie. Hulle is bekommerd oor wat hulle sien. Die Skrifverklaarders sê dit is moontlik dat hierdie Fariseërs nie teen Jesus gekant was nie. Hulle was ook volgelinge, maar hulle is bang vir die reaksie van die owerhede op die skare se gejubel. Netnou hoor die Romeinse owerhede dit, en dan vertolk hulle dit as ’n opstand. So, maak liewer die mense stil, Jesus, voor daar moeilikheid kom. Ons wil nie probleme hê nie. Bly uit die moeilikheid, ter wille van die vrede. Dis mense wat aan Jesus wou voorskryf wat en hoe Hy behoort op te tree, en wat aanvaarbaar is en wat nie.

Vandag hoor ’n mens nog sulke stemme. Ons moet onthou dat ons nie die enigste mense in die land is nie, sê hulle. Daar is ook Moslems, en Hindoes, en ateïste en so, en ons moenie iets doen wat hulle dalk kan aanstoot gee nie. Daarom, los liewer die godsdiensoefening by die saalbyeenkomste, of die Bybelklasse op skool. En moenie aandring op Christelike feesdae op die nasionale kalender nie. Moenie ’n vergadering met gebed open nie, want nie almal glo soos jy nie.

Dan is daar nog die omstanders ook. Hulle neem nie deel aan die optog nie. Hulle maak nie beswaar nie. Hulle doen niks. Hulle kyk net, asof Jesus en sy saak nie juis belangrik is nie. Of miskien moet hulle nog besluit hoe hulle oor Hom voel.

Ek het ’n idee dít is die mense wat ’n paar dae later saam geskreeu het: “Kruisig Hom! Kruisig Hom!” Want Jesus se aansprake het hulle ongemaklik gemaak. Jesus se woorde en dade het hulle gedwing om te kies waar hulle met Hom staan, en hulle wou nie kies nie. Dit was makliker om Hom uit die weg te ruim, dan is hulle probleem opgelos.

Waar staan jy vandag? Dís die vraag wat ons in die Lydenstyd opnuut vir onsself, en teenoor die Here, moet antwoord. My eerste reaksie op dié vraag was: Maar natuurlik is ek deel van die volgelinge van Jesus, wat met opgewondenheid juigend agter Hom aanstap. En ek glo dit is julle reaksie ook vanoggend. Natuurlik is Jesus ons Koning. Natuurlik volg ons Hom juigend, jubelend.

Maar wag net gou. Was Petrus nie een van dié wat Jesus met oorgawe gevolg het nie? Wat op ’n keer voortvarend gesê het hy sal by Jesus staan, al verlaat álmal Hom? En Judas Iskariot was óók daar om takke te swaai!

Jy sien, dis maklik om hier in die kerk te sê: “Ja, Here, ek volg U!” Maar Jesus se pad loop soms anders as wat óns sou kies. Hy lei nie altyd soos ons dink reg is nie. Hy maak nie noodwendig soos ons wil hê Hy moet nie. Dis die moeilikheid met Jesus, as julle my sal verskoon dat ek dit so stel: Hy is sy eie baas. Hy volg sy eie kop. Ons het Hom net nooit in die sakkie nie. Daarom maak Hy nie die skare stil ter wille van die vrede nie. Daarom gaan Hy die stad in en dop die tempelplein om. En stap Hy ses dae later met ’n kruis op sy rug uit die stad uit.

As ons Hóm wil volg, het dit implikasies vir ons hele lewe. Het dit implikasies vir die manier waarop ons in ons huise met ons dierbares saamleef. Het dit implikasies vir die manier waarop ek my werk doen, my sake doen, my werknemers behandel, en my kollegas en my seniors. Dit het implikasies vir hoe ek betrokke is in die koninkryk. Dit vra dat ek die stang vasbyt en nie wegskram van die eise van die evangelie nie, dat ek offers moet bring, offers van tyd en moeite en energie en geld. As ons Hom wil volg, gaan dit ons kos.

Lydenstyd keer ons voor, want dit gaan oor lyding: Jesus se lyding vir ons, maar ook ons navolging op sý pad. Ons staan vandag aan die vooraand van Groot Lydensweek. Gaan ons opnuut kies om Hom te volg, al weet ons dit gaan ons kos? Dís die vraag wat ek en jy in die komende week voor Goeie Vrydag moet antwoord.




Egipte in rou gedompel

Spesiale Ou Testament rampverslaggewer

MEMPHIS. – ’n Ramp van ongekende omvang het die hele land getref toe duisende mense en selfs diere laasnag op ’n onverklaarbare wyse gesterf het. Geen huis het die dood vrygespring nie, selfs nie eens die farao s’n nie. Kroonprins Rameses is ook dood.

Die sterftes moet met mekaar verband hou, want sover vasgestel kan word, het al die sterftes om middernag plaasgevind. Wat dit nog vreemder maak, is dat slegs die eersgeborenes dood is, van die kroonprins af tot by die eersgeborenes van die krygsgevangenes in die tronk. Selfs die slavinne se eersgeborenes het omgekom.

In ’n nag van ongekende smart het weeklagte en gekerm uit letterlik elke huis in Egipte sedert middernag opgeklink, en van vroegoggend af is die strate vol mense wat rondskarrel om alles gereël te kry om hulle geliefdes te begrawe.

Ons korrespondent in Gosen berig egter dat daar in dié provinsie nie ’n enkele sterfgeval is nie. Hy sê die Israeliete moes vooraf gewaarsku gewees het, want al die families het gisteraand lammers geslag en van die bloed aan hulle huise se deure geverf, glo “om die dood uit die huis te hou”.

Bybelkoerant het ook verneem dat die farao laasnag dringend vir Moses en Aäron, die leiers van die Israelitiese arbeidsopstand, ontbied het. Dit versterk die vermoede dat die doodsramp moontlik verband hou met hulle eis om ’n godsdienstige fees in die woestyn te gaan hou.

Daar begin nou ook van verskillende oorde af stemme opgaan teen die farao se halsstarrige weiering om aan die Israeliete se eis toe te gee. “Die prys raak nou net eenvoudig te hoog. Ons kan nie só aangaan nie,” het ’n gesiene inwoner vanoggend in trane gesê toe hy sy oudste seun begrawe het.

 

STAD SIT BESTE VOET VOOR VIR PAASFEESGANGERS

Van ons Nuwe Testament redaksie

JERUSALEM. – Die stad van Dawid is gereed om die duisende paasfeesgangers te akkommodeer. Dít is die boodskap van die hoëpriester Kajafas, voorsitter van die reëlingskomitee vir dié belangrikste fees op die Joodse kalender.

Spesiale reëlings is getref vir die verwagte toeloop van pelgrims. Mense wat verblyf soek, kan aanklop by die spesiale inligtingskantoor op die tempelplein. ’n Volledige lys van alle beskikbare slaapplek is daar verkrygbaar. Verder is daar lammers vir die Paasmaaltyd te koop, asook duiwe vir die bring van offers. Geldwisselaars staan ook gereed om besoekers se Griekse en Romeinse munte om te sit in die vereiste Joodse geld vir die tempelbelasting.

Intussen het die eerste pelgrims uit die Noorde vandag hier begin aankom vir die week lange feesvierings, wat die Israeliete se verlossing uit Egipte meer as 1200 jaar gelede in herinnering roep.

 

PERSOONLIK

Die rabbi Jesus van Nasaret en sy dissipels sal vir die duur van die Paasfees in Betanië by sy vriend Lasarus en dié se susters, Maria en Marta tuis gaan. Hulle beplan om die Paasmaaltyd saam in Jerusalem te vier.

 


Jesus is ons Paaslam

Die Paasfees was van die begin af die grootste fees van die Israeliete, want dit het hulle herinner aan die grootse verlossing uit die Egiptiese slawerny. Dit is terselfdertyd ook ’n fees om die geboorte van die volk lsrael te vier, want dit was eers na die Uittog dat die lsraeliete tot ’n volk met ’n eie identiteit saamgesnoer is.

As die Seun van God kom om ’n nuwe verlossing in die wêreld tot stand te bring, ’n verlossing wat sou uitloop op die ontstaan van die nuwe Godsvolk, die nuwe lsrael in hierdie wêreld, is dit nie verbasend nie dat dit juis op die Joodse Paasfees geskied. Hy self is nou die Paaslam wat geslag word. Sy bloed, sy liggaam laat die dood by ons verbygaan, soos Hy in Joh. 6:55 sê: “My liggaam is die ware voedsel, en my bloed is die ware drank.” Daarom neem Hy die Paasmaaltyd en omvorm dit vir sy dissipels – en ons – tot ’n nuwe feesmaal: die Nagmaal, die grootste fees vir die Christendom.

Laat ons dan, soos die Israeliete as hulle die Paasfees vier, soos Christus en sy dissipels ook daardie nag met die instelling van die Nagmaal (Mark. 14:26), met ons hele lewe saamsing aan die Groot Lofsang: “Loof die Here, want Hy is goed. Aan sy liefde is daar geen einde nie …” (Ps. 118). Want Hy het nie net lsrael uit Egipte bevry nie. Hy het ons uit die dood verlos. Loof die Here!




Josua 5:2-12: Eerste dinge eerste

Ek wonder darem wat in die Israeliete se koppe aangegaan het toe hulle droogvoets deur die Jordaan gestap het. Onthou, hulle het 40 jaar lank in die woestyn rondgeswerf omdat hulle ouers, toe hulle die eerste keer, kort nadat hulle uit Egipte weg is en óók by Kanaän aangekom het, nie kans gesien het vir die taak om die beloofde land in besit te neem nie. Hulle het destyds viervoet vasgesteek en omgesit, terug na Egipte.

En nou is die Israeliete weer by die beloofde land. Om die waarheid te sê, hulle is nou ín die beloofde land. Uiteindelik het hulle aangekom by hulle bestemming. Ek veronderstel hulle het half ’n sug van verligting gesmaak, omdat hulle nie ook, soos hulle ouers voor hulle, koue voete gekry het op die rand van beloofde land nie. Dalk was daar van hulle wat ook maar bekommerd was, want harde werk het nog vir hulle gewag. Daar was oorloë wat geveg moes word, stede wat ingeneem moes word.

Maar ten minste is die wagtyd nou verby. Hulle was nou haastig om die land in te neem en hulle te vestig. Ek skat die manne het seker op dié stadium hulle wapens begin regkry vir die stryd en hulle gevegskuns opgeskerp vir die oorloë wat voorlê. Binnekort sal Josua seker aankondig dat hulle Jerigo gaan aanval, en dan sal hulle reg wees vir die geveg.

En toe roep Josua hulle ook bymekaar – maar nie vir ’n krygsberaad nie. Hy roep hulle bymekaar om aan te kondig dat al die mans besny moet word. In plaas van veg, moet hulle verwond word! En seer en weerloos word (lees gerus Gen 34, die verhaal oor Dina, in hierdie verband!).

Is dít wat nou met hulle moet gebeur? Dat hulle, skaars ’n klipgooi van Jerigo af (omtrent 2 km!) almal op een slag besny moet word, weerloos moet word? As die mense van Jerigo dit uitvind, is hulle almal dood!

Hoekom beveel die Here dat hulle besny word?

  • Die besnydenis was die teken dat hulle die Here se volk is. Voor hulle die beloofde land van God kon ontvang, moes hulle eers opnuut hulle verbondenheid aan Hom bevestig; en moes hulle eers weer onmisverstaanbaar weet: ons behoort aan die Here. Hý regeer oor ons lewens.
  • Dit was ’n daad van gehoorsaamheid. ’n Mens wonder hoekom Moses in al die jare in die woestyn toegelaat het dat die besnydenis in onbruik verval – maar dis ’n ander dag se boodskap. Maar dié stuk ontrou aan die Here se bevel moes reggestel word voordat hulle die beloofde land kon ontvang. Jy kan nie eiesinnig lewe en dan dink die Here gaan jou seën nie.
  • Dit was ook ’n geloofsdaad. Al die weerbare mans was gelyk buite aksie terwyl hulle binne-in die gevaarsone was. Net God kon hulle bewaar in dié tyd, en deur die besnydenis het hulle hulle vertroue in God opnuut bely.

Net ná die besnydenis vier hulle saam die paasfees – waarin hulle die wonderlike verlossing uit Egipte gedenk het, en so nóg ’n keer daaraan herinner is dat die Here vir sy mense sorg; vir dié mense wat aan Hom getrou bly.

Israel kon nie die beloofde land ontvang voordat hulle hulle nie opnuut aan die Here toegewy het nie.

Dis eers in ’n innige, lewende verhouding met die Here dat hulle sy gawes kon geniet.

Daarom slyp hulle nie hulle wapens op die vooraand van die groot oorlog om besit van die land Kanaän nie (daarvoor sou daar later wel tyd wees). Nee, die eerste ding wat hulle doen, is om hulle toe te wy aan die Here deur die besnydenis en die paasfees.

Ek het ’n idee dis ’n les wat ons ook maar telkens weer moet leer: dat ons nie die gawes van die Here kan ontvang as ons nie aan Hom toegewy lewe nie. Jy spartel en spook om jou huwelik aanmekaar te hou, om jou geldsake te laat vlot, om jou kinders ordentlik groot te maak, om in vrede met jou kollegas of klasmaats of koshuismaats of bure te leef … En hoe harder jy probeer, hoe minder slaag jy; dit wil maar net nie regkom nie, en jy raak moedeloos.

Die Here se oplossing lyk vir ons dalk agterstevoor, maar dit is hoe dit in God se wêreld werk: begin met jou verhouding met Hom. Wy jou aan Hom toe, dan kom die ander dinge ook reg. Dit het Hy vir Josua geleer, en dit staan soos ’n refrein reg deur die Bybel:

  • Ps 127:1,2 As die Here die huis nie bou nie, swoeg dié wat daaraan bou, tevergeefs. As die Here die stad nie beskerm nie, waak dié wat dit beskerm, tevergeefs. Tevergeefs dat julle vroeg opstaan en laat gaan slaap om met moeite ’n bestaan te maak. Vir dié wat Hy liefhet, gee die Here dit in hulle slaap.
  • Spr 10:22 Dit is die seën van die Here wat rykdom bring; jou geswoeg laat dit nie meer word nie.
  • Matt 6:31-33 Julle moet julle dus nie bekommer en vra: ‘Wat moet ons eet of wat moet ons drink of wat moet ons aantrek?’ nie. Dit is alles dinge waaroor die ongelowiges begaan is. Julle hemelse Vader weet tog dat julle dit alles nodig het. Nee, beywer julle allereers vir die koninkryk van God en vir die wil van God, dan sal Hy julle ook al hierdie dinge gee.
  • 2 Kor 8:4-5 Uit eie beweging het hulle by ons daarop aangedring om te mag deel in die liefdeswerk van hulpverlening aan die gelowiges in Judea. Dit was meer as wat ons verwag het, want eers het hulle hulleself aan die Here gegee en toe aan ons. Dit is soos God dit wil.

Dalk is daar in jou lewe ook groot uitdagings, en voel jy nie opgewasse vir alles wat op jou wag nie. Dalk het jy ook vanoggend behoefte aan die Here se sorg en seën; dat Hy opnuut sy Vaderhande om jou vou en jou lewe vir jou reël. Lydenstyd is juis die tyd in die jaar dat ons aan die voet van die kruis opnuut onsself aan die Here kan wy.

Ons staan in Petrusburg ook voor ’n nuwe hoofstuk, en ek glo ons almal koester groot verwagtings oor wat vorentoe kan gebeur. Maar dalk voel julle ook, soos ek, klein voor die uitdagings wat wag. Daarom, glo ek, is dit gepas dat ons ons in hierdie dae opnuut na die Here draai; dat ons onsself volledig afhanklik van Hom maak. Want Petrusburg-gemeente se toekoms lê nie in ons eie hande nie, en allermins in my hande. Dit is God wat seën bring en groei gee.




Farao Merneptah se geduld is op

Skort alle onderhandelings met die Hebreërs op

MEMPHIS. – Die farao, wat allerweë daarvoor bekend is dat hy bereid is om na enige een se vertoë te luister, se geduld met die Israelitiese segsman Moses is op. Hy het hom gister weggejaag en met die dood gedreig as hy dit ooit weer in die paleis sou waag.

Moses en sy broer Aäron het die afgelope paar weke die farao tot die uiterste toe beproef met hulle eis dat hy die Israeliete moet toelaat om in die woestyn vir hulle god te gaan offer. Aanvanklik het die farao toestemming gegee dat hulle in die land self ’n offer kan bring, maar daarmee was Moses nie tevrede nie. Hy wil die offer drie dagreise ver die woestyn in gaan bring. Dit het die vermoede laat ontstaan dat daar meer agter die offerplan skuil as wat die Israeliete te kenne wil gee. Volgens ingeligte bronne vrees die farao dat die aandrang tot ’n offer slegs ’n rookskerm is, en dat die Israeliete die land wil verlaat.

In ’n besonder grootmoedige gebaar het die farao egter gister wel toestemming gegee dat hulle in die woestyn hulle offer kan bring, maar nog was dit nie genoeg vir Moses nie. Hy het daarop aangedring dat hulle al hulle vee ook moet saamvat, kwansuis omdat hulle nie vooraf kan bepaal watter offerdiere hulle god sal vereis nie. Dit was die laaste strooi vir die farao. Hy het verdere onderhandelinge opgeskort en Moses die paleis belet.

 

Nóg ’n natuurramp ruk die land tot stilstand

MEMPHIS. – ’n Stikdonker duisternis wat drie volle dae geduur het, het die land tot stilstand gedwing.

Die jongste natuurramp is die negende wat die land die afgelope paar weke getref het. Lesers sal die bloedwater nog goed onthou, en die paddas en muggies en steekvlieë wat daarop gevolg het. Toe het daar pes onder die vee uitgebreek sodat hulle in hulle duisende gevrek het. Dan was daar die swart roet wat die vreeslikste swere veroorsaak het, en daarna het die ergste haelstorm in menseheugenis die vlas- en garsoes vernietig. Wat ná die hael oorgebly het, het ’n sprinkaanplaag afgevreet. En nou het die duisternis die land drie dae lank lamgelê.

Gerugte doen nou die rondte dat Ra kwaad is en daarom die rampe gestuur het. Andere sien weer ’n verband tussen die rampe en die Israeliete se versoek om in die woestyn te gaan offer. Hulle wys daarop dat die rampe begin het net nadat hulle segsman Moses die farao die eerste keer besoek het. Dit is ook opmerklik dat die landstreek Gosen waar die Israeliete woon, nie deur een van die natuurramp getref is nie. Party mense beweer selfs dat die god van die Israeliete sterker is as Ra, en dat hy kwaad is omdat die farao nie sy volk wil laat gaan nie, vandaar die rampe.

Ondertussen steier die land onder die aanslag van die natuurrampe. ’n Soort volksdepressie het oor die mense toegesak, en ekonome wys daarop dat die land se ekonomie moeilik nog verdere rampe sal kan absorbeer.

 


Om sin te maak uit lyding

Waarom het God telkens die farao se hart verhard, sodat hy hardkoppig bly weier het dat die lsraeliete trek? Waarom het Hy nie sommer van die begin af sy volk verlos uit hulle ellende nie? Waarom moes hulle soveel jare lank onder die wrede tirannie van die Egiptenare ly? Moses was immers al tagtig jaar oud toe hy die volk se leier geword het, en dit beteken dat die onderdrukking minstens tagtig jaar lank geduur het!

Dis natuurlik nie so ’n eenvoudige saak om ’n antwoord op hierdie vrae te gee nie, net soos dit moeilik, ja meestal onmoontlik is om op baie van ons eie sinvrae te midde van ons swaarkry antwoorde te kry. Ons kan immers nie God se weë volledig begryp nie. Daarom roep Paulus in Rom. 11:33 en 34 uit: “O diepte van die rykdom en wysheid en kennis van God! Hoe ondeurgrondelik is sy oordele, hoe onnaspeurlik sy weë! Wie ken die bedoeling van die Here? Wie gee Hom raad?”

As ons egter in gedagte hou dat die volk lsrael hier in hulle geboorteskoene staan; dat hulle op die geloofspad maar net begin loop het en nog so min van God af weet en verstaan, dan begin God se handelinge in Egipte sin maak. Israel moes leer dat net God se wondermag en geen pogings van hulle eie nie, hulle kan bevry. Hulle moes leer dat Hy waarlik die almagtige God is, dat Hy inderdaad sterker as die Egiptiese songod Ra en die farao is, dat Hy ’n waarmaker van sy woord is, dat hulle op Hom kan vertrou. Hulle moes self ondervind soos Ps. 46:7 dit so duidelik stel: “Nasies kan raas en koninkryke wankel, maar as God sy stem laat hoor, smelt die aarde weg,” sodat hulle dit nooit weer sou vergeet nie.

Ons kom ook soms by ’n punt waar ons sê: Maar nou verstaan ek niks nie. Weet dan: God weet wat Hy doen, Hy het ’n plan met jou lewe, Hy is besig om jou te vorm sodat jy ’n beter en sterker kind van Hom kan word.




Farao sit Israeliete op hulle plek

MEMPHIS. – Met briljante staatsmanskap het farao Merneptah vandeesweek die opstand in die Israelitiese gemeenskap in die kiem gesmoor. Die Israeliete het onder die dekmantel van godsdiens op vakansie aangedring.

Die voorbokke in die opstand is twee broers, Moses en Aäron. Hulle het in die naam van hulle god die vryheid geëis om ’n godsdienstige fees drie dagreise ver die woestyn in te gaan vier, wel wetende dat die koninklike bouprogram dit nie kan bekostig nie.

Die farao se antwoord was ’n duidelike nee. Hy het hulle daarvan beskuldig dat hulle lui is en net ’n verskoning soek om hulle mense van die werk af weg te hou. As strafmaatreël het die farao sy slawedrywers beveel om die verskaffing van strooi aan die Israeliete te staak. Hulle moet dus nou self die strooi vind om bakstene te maak. Die kwota bakstene wat hulle op ’n dag moet lewer, bly egter onveranderd.

In ’n perskonferensie het die farao dit duidelik gestel dat hy hom nie sal laat rondstoot deur die god van die Hebreërs nie. Hy het onder luide gelag gesê: “Ek het nie die naam van hulle god in die Boek van die Engele gevind nie. Hoekom moet ek dan na hom luister? Ek is nie bang vir ’n god van slawe nie!”

Intussen lyk dit asof die farao se taktiek om die opstand te onderdruk deur verdeeldheid onder die slawe te saai, reeds begin vrugte afwerp. Die Israelitiese opsigters het gister by hom kom kla oor die wegneem van die strooikwota, maar hy het hulle die rug toegekeer. Toe hulle uit die paleis kom, was daar ’n hewige rusie tussen hulle en Moses en Aäron. Die opsigters het hulle daarvan beskuldig dat hulle net moeilikheid gebring het. Hulle het die twee broers selfs in die naam van hulle god vervloek.

Nóg Moses en Aäron, nóg die opsigters wou ons te woord staan. Dit lyk asof die arbeidsonrus op ’n end is.

 

Reusebeeld van Nebukadnesar sal luisterryk onthul word

BABEL. – Die koninklike perssekretaris het vandag die reëlings bekend gemaak vir die onthulling van die goue standbeeld van koning Nebukadnesar.

Dié dertig meter hoë standbeeld is pas voltooi en word tans in die Duradal hier naby opgerig. Dit sal volgende week ingewy word.

Die koning het opdrag gegee dat al sy amptenare, die goewerneurs-generaal, die goewerneurs, die administrateurs, die raadgewers, die tesourieamptenare, die regters, die landdroste, en al die hoofamptenare van die provinsie, hierdie luisterryke geleentheid moet bywoon. Wanneer die koninklike orkes ’n fanfare aanhef, sal hulle almal voor die beeld buig en dit aanbid.

Om gehoorsaamheid aan hierdie opdrag te verseker, word ’n groot brandoond ook op die terrein opgerig. Wie nie op die teken van die orkes buig en die beeld aanbid nie, sal onmiddellik in die brandende oond gegooi word.

Koning Nebukadnesar het ook al sy onderdane genooi om die verrigtinge by te woon. Hy het gesê hy wil hierdeur aan sy onderdane die geleentheid bied om aan hom die nodige eer te bring.

Die koning het die gedagte aan die reusebeeld gekry toe hy onlangs ’n visioen gehad het waarin hy ’n reusagtige beeld gesien het. Volgens droomverklaarders was die beeld ’n voorstelling van sy grootheid as koning. Die beeld wat hy nou laat oprig, wil uitdrukking gee aan sy glorie en roem as die magtigste koning ter aarde.

  • Lees meer hiervan in Dan. 3.

 


Een wat sterker is

Die Bybel vertel vir ons die verhaal van God se besig wees met hierdie wêreld en met die mense van sy wêreld. Dit vertel ook van Satan se pogings om God se wêreld te skaak en vir homself in te palm.

Wat dié verhaal so ’n heerlike leeservaring maak, is die fyn humor waarmee dit vertel word. Die Bybelskrywers word nooit moeg daarvoor om die komiese sy van Satan se “staatsgreeppogings” teen die almag van God uit te beeld nie.

Wanneer Moses voor die farao staan, koggel dié duiwelshandlanger hom uit. Hy wat die groot en deurlugtige farao is, het immers nog nooit eens van die God van die Hebreërs gehoor nie. Aan so ’n onbekende god hoef jy jou tog nie te steur nie? Met slim taktiek wys hy dat die beleid “verdeel en heers” glad nie so nuut is soos wat ons soms dink nie. Maar as Moses ontsteld oor die verloop van sake God in sy gebed verwyt, stel God hom gou gerus: “Ek is die Here!” (Eks. 6:1). Die farao dink maar net hy is in beheer. In werklikheid speel hy netjies in God se hand.

Met net sulke fyn humor word die verhaal van Nebukadnesar se beeld vertel. Dit begin waar almal beveel word om hom te aanbid. Maar aan die einde is hý die een wat hom neerbuig en vir God aanbid! “Aan die God van Sadrag, Mesag en Abednego kom die eer toe …” sê hy in Dan. 3:28.

Hierdie wêreld in die kloue van Satan? Nog nooit! Gód is in beheer!