Egipte se elite-soldate sterf in natuurfrats

Militêre verslaggewer

PI-HAGIROT. – Die Egiptiese veiligheidsmagte het gister hier een van die ernstigste terugslae nog beleef toe ’n reusagtige fratsgolf die ganse elite-korps van die farao ingesluk het. Nie een van die soldate het dié watergraf vrygespring nie.

Farao Merneptah was met die room van sy leër op ’n krygstog om die vlugtende Hebreeuse slawe te gaan vang toe die ramp hulle tref. Hulle het die slawe gou ingehaal en teen die Rietsee vasgekeer. Die farao het op ’n hoogte stelling ingeneem om sy leër se vordering te volg. Dié besluit het hom van ’n gewisse dood gered.

Die vreesbevange slawe het die Rietsee ingevlug. In daardie stadium was die gety besonder laag, vermoedelik as gevolg van ’n sterk oostewind wat die gety teruggehou het. Die farao se dapper krygers het op hulle strydwaens agter die slawe aan die see ingejaag, en was op die punt om hulle vlug te stuit, toe die wind onverwags draai en die gety inkom. Die troepe het geen kans gehad om terug te val voor die aanstormende branders nie, het ’n sigbaar aangedane farao gesê. Dit is bekend dat ’n paar van sy seuns aanvoerders is in die koninklike strydwakorps.

Oor die lot van die slawe wou hy hom nie uitlaat nie. Hy het net skouerophalend gesê: “My mense het dit nie een oorleef nie. Dink jy daardie honde sou beter gevaar het?”

 

VISSERS ONTKOM WONDERBAARLIK

GERASA. – ’n Klompie vissers het laasnag op wonderbaarlike wyse ’n groot storm op die See van Galilea oorleef. Toe die uitgeputte, maar baie verligte vissers het vroeg vanoggend hier aangekom het, was die tekens van die nag se ontbering nog duidelik op hulle gesig.

Hulle vertel dat hulle laat gistermiddag in betreklik goeie weer van Kapernaum af uitgevaar het. Die weer het egter gaandeweg versleg, en kort voor lank het hulle hulle in ’n volskaalse storm bevind. Die reusagtige golwe het eenvoudig bo-oor die skuite gespoel, sodat hulle in ’n ommesientjie in groot moeilikheid was.

Die ongelooflike is dat die groep se leier, die rabbi Jesus van Nasaret, skynbaar onbewus van die storm was en rustig gelê en slaap het op die bank in die agterstewe van die skuit. In hulle paniek het sy volgelinge hom wakker gemaak. Volgens sy dissipels het hy toe met die wind en die see gepraat, en die storm het net daar bedaar!

Daarna – so vertel een van die dissipels, Simon bar Jona – het hy met hulle geraas omdat hulle bang was. “Ek sê vir jou, hy kan nie ’n gewone mens wees nie. Ek wonder of hy nie dalk die Messias is nie? Waar het jy al ooit gehoor dat die wind en die see na ’n mens luister?” het Simon gevra.

Die Bybelkoerant kan natuurlik nie hierop antwoord nie. Net die tyd sal leer wie en wat hierdie Jesus werklik is. Dat hy iemand besonders is, is egter seker. Die skares stroom agter hom aan, sodat hy by geleentheid selfs vanuit ’n skuitjie sy leringe moes verkondig. Dit is bekend dat mense van selfs so ver as Jerusalem af en uit Tirus en Sidon kom om hom te sien en na sy lering te luister.

 


Toe die Egiptiese strydwaens op hulle afstorm, raak die lsraeliete paniekbevange: Hier sterf hulle vandag nog in die woestyn, het hulle geglo. In skerp teenstelling is Moses die kalmte self. “Moenie bang wees nie,” antwoord hy die volk. “Staan vas, kyk hoe die Here julle vandag gaan red … Bly julle maar kalm. Die Here sal vir julle veg” (Eks. 14:13-14).

Die rede vir die verskil in reaksie? Moses het iets raakgesien wat die lsraeliete gemis het. Hy het gesien dat God by hulle is; dat Hy die stryd vir hulle voer. Daarom raak hy nie bang en benoud nie. Baie jare later sou Dawid hierdie waarheid in sy trefferpsalm só verwoord: “Selfs al gaan ek deur donker dieptes, sal ek nie bang wees nie, want U is by my. In u hande is ek veilig” (Ps. 23:4).

En dié Goeie Herder (Joh. 10) van wie Dawid in Ps. 23 gesing het, was juis by toe die storm op die see die dissipels oorval. Hy is nie paniekbevange soos hulle nie. Hy slaap in die rustige wete dat hulle veilig is in Gods hand. Daarom bestraf Hy sy dissipels oor hulle gebrek aan geloof, want sy goddelike teenwoordigheid het nie ’n verskil gemaak in hulle nood nie.

Maak jou geloof ’n verskil aan die manier waarop jy elke dag beleef? Bring God se teenwoordigheid kalmte in jou gemoed as ander begin om hande in die lug te gooi? Dawid sê (Ps. 27:1): “Die Here is my lig en my redder, vir wie sou ek bang wees? Die Here is my toevlug, vir wie sou ek vrees?”

Die reddende Here waak ook vandag oor jou. As Hy die Rietsee in twee kon kloof en die stormsee kon laat bedaar, is die probleme wat jy vandag sal teëkom, nie vir Hom te groot nie.




Egipte in rou gedompel

Spesiale Ou Testament rampverslaggewer

MEMPHIS. – ’n Ramp van ongekende omvang het die hele land getref toe duisende mense en selfs diere laasnag op ’n onverklaarbare wyse gesterf het. Geen huis het die dood vrygespring nie, selfs nie eens die farao s’n nie. Kroonprins Rameses is ook dood.

Die sterftes moet met mekaar verband hou, want sover vasgestel kan word, het al die sterftes om middernag plaasgevind. Wat dit nog vreemder maak, is dat slegs die eersgeborenes dood is, van die kroonprins af tot by die eersgeborenes van die krygsgevangenes in die tronk. Selfs die slavinne se eersgeborenes het omgekom.

In ’n nag van ongekende smart het weeklagte en gekerm uit letterlik elke huis in Egipte sedert middernag opgeklink, en van vroegoggend af is die strate vol mense wat rondskarrel om alles gereël te kry om hulle geliefdes te begrawe.

Ons korrespondent in Gosen berig egter dat daar in dié provinsie nie ’n enkele sterfgeval is nie. Hy sê die Israeliete moes vooraf gewaarsku gewees het, want al die families het gisteraand lammers geslag en van die bloed aan hulle huise se deure geverf, glo “om die dood uit die huis te hou”.

Bybelkoerant het ook verneem dat die farao laasnag dringend vir Moses en Aäron, die leiers van die Israelitiese arbeidsopstand, ontbied het. Dit versterk die vermoede dat die doodsramp moontlik verband hou met hulle eis om ’n godsdienstige fees in die woestyn te gaan hou.

Daar begin nou ook van verskillende oorde af stemme opgaan teen die farao se halsstarrige weiering om aan die Israeliete se eis toe te gee. “Die prys raak nou net eenvoudig te hoog. Ons kan nie só aangaan nie,” het ’n gesiene inwoner vanoggend in trane gesê toe hy sy oudste seun begrawe het.

 

STAD SIT BESTE VOET VOOR VIR PAASFEESGANGERS

Van ons Nuwe Testament redaksie

JERUSALEM. – Die stad van Dawid is gereed om die duisende paasfeesgangers te akkommodeer. Dít is die boodskap van die hoëpriester Kajafas, voorsitter van die reëlingskomitee vir dié belangrikste fees op die Joodse kalender.

Spesiale reëlings is getref vir die verwagte toeloop van pelgrims. Mense wat verblyf soek, kan aanklop by die spesiale inligtingskantoor op die tempelplein. ’n Volledige lys van alle beskikbare slaapplek is daar verkrygbaar. Verder is daar lammers vir die Paasmaaltyd te koop, asook duiwe vir die bring van offers. Geldwisselaars staan ook gereed om besoekers se Griekse en Romeinse munte om te sit in die vereiste Joodse geld vir die tempelbelasting.

Intussen het die eerste pelgrims uit die Noorde vandag hier begin aankom vir die week lange feesvierings, wat die Israeliete se verlossing uit Egipte meer as 1200 jaar gelede in herinnering roep.

 

PERSOONLIK

Die rabbi Jesus van Nasaret en sy dissipels sal vir die duur van die Paasfees in Betanië by sy vriend Lasarus en dié se susters, Maria en Marta tuis gaan. Hulle beplan om die Paasmaaltyd saam in Jerusalem te vier.

 


Jesus is ons Paaslam

Die Paasfees was van die begin af die grootste fees van die Israeliete, want dit het hulle herinner aan die grootse verlossing uit die Egiptiese slawerny. Dit is terselfdertyd ook ’n fees om die geboorte van die volk lsrael te vier, want dit was eers na die Uittog dat die lsraeliete tot ’n volk met ’n eie identiteit saamgesnoer is.

As die Seun van God kom om ’n nuwe verlossing in die wêreld tot stand te bring, ’n verlossing wat sou uitloop op die ontstaan van die nuwe Godsvolk, die nuwe lsrael in hierdie wêreld, is dit nie verbasend nie dat dit juis op die Joodse Paasfees geskied. Hy self is nou die Paaslam wat geslag word. Sy bloed, sy liggaam laat die dood by ons verbygaan, soos Hy in Joh. 6:55 sê: “My liggaam is die ware voedsel, en my bloed is die ware drank.” Daarom neem Hy die Paasmaaltyd en omvorm dit vir sy dissipels – en ons – tot ’n nuwe feesmaal: die Nagmaal, die grootste fees vir die Christendom.

Laat ons dan, soos die Israeliete as hulle die Paasfees vier, soos Christus en sy dissipels ook daardie nag met die instelling van die Nagmaal (Mark. 14:26), met ons hele lewe saamsing aan die Groot Lofsang: “Loof die Here, want Hy is goed. Aan sy liefde is daar geen einde nie …” (Ps. 118). Want Hy het nie net lsrael uit Egipte bevry nie. Hy het ons uit die dood verlos. Loof die Here!




JUDA WORD TWEELING RYKER

Van ons Ou Testament redaksie

ADULLAM. – Tamar, die vrou van Juda seun van Jakob, het vandeesweek die lewe geskenk aan tweelingseuns. Dié twee, Peres en Serag, sal ’n groot troos vir Juda wees. Hy het deur die jare deur diep waters gegaan toe hy eers sy eersgeborene, Er, aan die dood afgestaan het, en kort daarna ook sy tweede seun, Onan. Verlede jaar het hy weer eens by die oop graf gestaan toe hy sy vrou, Bat-Sua dogter van Gira, begrawe het.

Juda is onlangs eers met Tamar getroud. Sy was vroeër met sy oudste seun, Er, getroud, en toe hy sterf het sy Onan se vrou geword. Sy het egter nie kinders uit dié huwelike gehad nie. Ná Onan se dood het sy as weduwee by haar ouerhuis in Timna gebly tot sy verlede jaar met Juda in die eg verbind is.

Juda het nog een seun, Sela, uit sy eerste huwelik.

  • Lees hierdie hartverskeurende verhaal in Gen. 38.

 

Potifar se vrou aangerand; slaaf in tronk

AVANIS (EGIPTE). – Die hoof van die koninklike lyfwag, Potifar, se vrou is gister in ’n geskokte toestand deur haar bediendes gevind nadat Potifar se hoofslaaf, ’n jong Hebreër genaamd Josef, haar probeer verkrag het.

Gelukkig vir haar het die ander slawe haar hulpkrete gehoor en kon hulle hulle meesteres betyds te hulp snel. Josef het op die vlug geslaan. ’n Stuk van sy klere is later deur die polisie op die misdaadtoneel gevind. Hy is kort daarna in hegtenis geneem en in die tronk gegooi.

Potifar het Josef enkele jare gelede by Midianitiese slawehandelaars gekoop. Hy was in daardie stadium nog baie rou, aangesien hy toe maar onlangs eers in slawerny verval het. Hy het byvoorbeeld niks van die Egiptiese kultuur en tradisies geweet nie. Letterlik alles wat hy van slawewerk en slaweverantwoordelikhede weet, het hy by Potifar geleer.

’n Sigbaar ontstelde Potifar het aan ons gesê hy is diep teleurgesteld in die slaaf. Hy was werklik ’n skrander jong man wat dit nog ver sou bring. “Wat vir my die ergste is, is dat my vrou so baie van hom gehou het en gedurig allerhande take in die huis aan hom gegee het om te doen, omdat sy veilig gevoel het in sy teenwoordigheid. Ek het werklik nie verwag dat hy die vertroue wat ons in hom gestel het, só lelik sou misbruik nie,” het hy gesê.

Die slaaf sal nie gou dié misstap vergeet nie. Daarvoor sal die tronk sorg. Daar is egter mense wat sê Josef kan van geluk spreek dat hy met net tronkstraf daarvan afgekom het. Die meeste base sou op ’n summiere teregstelling aangedring het.

 

Jong rabbi spreek hom uit teen korban-gebruik

Nuwe Testament Godsdiensverslaggewer

GENNESARET. – Die omstrede rabbi Jesus van Nasaret het hom weer eens die gramskap van die Fariseërs en skrifgeleerdes op die hals gehaal toe hy hulle gekritiseer het oor die oorgelewerde gebruike en leerstellings waaraan hulle vashou. In ’n skerp bewoorde aanval het hy sover gegaan om hulle “skynheiliges” te noem. Hy het hulle verder daarvan beskuldig dat hulle die gebod van God opsy skuiwe ter wille van oorgelewerde gebruike. As voorbeeld het hy verwys na die korban wat, sê hy, misbruik word om jou plig teenoor jou ouers te ontduik. Op hierdie manier leer die Fariseërs en skrifgeleerdes in die naam van vroomheid eintlik die mense om die vyfde gebod, naamlik dat jy jou vader en moeder moet eer, te oortree.

 


Om oor na te dink

In die twee uiteenlopende verhale wat naas mekaar in Gen. 38 en 39 opgeteken is, lees ons van twee broers. Die spil waarom albei verhale wentel, is die broers se optrede teenoor twee vrouens aan wie hulle teen wil en dank verbind is: Juda en sy skoondogter-weduwee, Tamar, en Josef en die vrou van sy eienaar, Potifar. Maar daar hou die ooreenkoms op, want Josef se optrede word bepaal deur sy verantwoordelikheid teenoor sy baas; Juda kom juis weer nie sy verantwoordelikheid teenoor Tamar na nie. Dit sien hy uiteindelik in as hy verleë uitroep: “Sy is onskuldig, ek nie!” (38:26).

Ons kan ons op geen manier eenvoudig losmaak van ons verantwoordelikhede teenoor dié mense aan wie ons verbind is nie. Daarom trek Jesus so skerp te velde teen die geestelike leiers van sy tyd, omdat hulle maniere uitgedink het waarop mense hulle plig teenoor hulle bejaarde ouers kan ontduik, en dit nogal onder die dekmantel van vroomheid!

Ons het almal verhoudinge en posisies wat verpligtinge op ons laai, en ook vandag weer sal dit tyd en opoffering van jou verg. Doen dit met oorgawe terwyl jy Spr. 21:3 onthou: “Die Here verkies dat ’n mens doen wat regverdig en reg is eerder as dat jy offers bring.”