1 Kon 17:8-24 God se koninkryk is daar waar ek en jy God se teenwoordigheid indra

1 Kon 17:8-24

Wat ’n vreemde verhaal!

  • Elia, die profeet van die Here, gaan bly (in opdrag van die Here) by ’n weduwee in Sarfat by Sidon. Sy was met ander woorde nie ’n Israeliet nie, maar ’n Fenisiër, ’n volksgenoot van koningin Isebel, wat vir ’n groot deel van die moeilikheid verantwoordelik was met haar aktiewe bevordering van die Baäldiens. Was daar dan nie ’n enkele Israeliet oor by wie Elia kon skuil nie?
  • Elia eis die laaste bietjie kos op van hierdie verarmde en versukkelde weduwee. Kon hy nie by iemand gaan bly het wat die middele gehad het om hom te versorg nie?
  • Terwyl Elia daar bly, raak die weduwee se seuntjie dodelik siek, op die punt om te sterf. Is dit nou hoe die Here na mense wat Hom dien, omsien?

‘n Tree terug

Ek dink as ons hierdie gedeelte wil verstaan, moet ons net so ’n klein bietjie terugtree, sodat ons die groter prentjie kan sien. Elia is die man wat God geroep het om Israel van die afgodsdiens van Baäl te bevry en na God toe terug te lei. Uiteindelik sou dit op die konfrontasie op die berg Karmel uitloop, waarvan ons in hoofstuk 18 lees. Daar moes Elia man-alleen stry teen ’n horde Baäl- en Asjeraprofete (altesaam 850 van hulle). Hy moes dit doen sonder die steun van ’n enkele Israeliet, want hulle het geweier om kant te kies.

Hoe kon hy dit regkry? Waar het hy die moed vandaan gekry om só ’n uitdaging aan die afgodsprofete te stel?

Geloofshelde word nie oornag gebore nie; hulle word gevorm op ’n pad waarin hulle leer dat hulle die Here kan vertrou, en dís hoe ons die verblyf in Sarfat moet verstaan. God was besig om Elia voor te berei vir groter dinge. Daarom moes Elia eers ontdek dat God mense se harte kan verander, soos Hy die weduwee van Sarfat verander het om hierdie uitlandse profeet te help, ondanks haar eie nood. En hy moes leer om God te vertrou wanneer hy bid, dat God ’n hoorder en verhoorder van gebed is, toe Hy op Elia se gebed die lewe aan die seuntjie teruggegee het.

Ek vermoed dat daar in jou lewe ook dinge gebeur het wat jy nie mooi kan kleinkry nie. Dalk moet jy dan ook net ’n tree terugtree en bid dat God jou die groter prentjie wys; hoe het die goed wat oor jou pad gekom het (goed en sleg) jou gevorm, voorberei vir jou huidige situasie, of jou op ’n nuwe pad gesit? Dít is hoekom Jakobus kan sê dat ons baie bly moet wees as allerlei beproewings oor ons kom (Jak 1:2). Want dít wat oor ons pad kom, wat God toelaat in ons lewens, gebruik Hy om ons te vorm en toe te rus vir later.

Moenie iemand anders soek om dit te doen nie

Ek verbaas my telkens as ek hierdie verhaal lees, en ook die verhaal van die weduwee se offer by die skatkis (Mark 12:41-44). Ons sal maklik sê, siestog, die arme vrou het niks, vra liewer iemand anders. Ons dink soms oor onsself ook so: Hoekom vra die Here nou juis van mý iets? Is daar nie iemand anders nie? Maar dis nie hoe ons God in die Bybel leer ken nie. Moenie rondkyk en iemand anders soek as God ’n saak op jou hart lê nie. Want as Hy iets van iemand vra, voorsien Hy ook die uitkoms. Augustinus het daarom gebid: “Here, gee wat U vra, en vra dan net wat U wil.”

En dan, net as dit lyk of dinge nou goed loop, word die vrou se kind tot die dood toe siek. En die eerste afleiding wat die vrou maak, is dat dit God se skuld is, dat sy gestraf word oor haar sonde (vers 18). Is dit hoe jy ook oor siekte en teenspoed dink? Dat God besig is om jou te straf, of dat iemand anders wat teenspoed het, se sonde maak dat dit alles gebeur met hom of haar?

Interessant dat Elia die vrou glad nie antwoord op haar verwyt nie. Daar kom tye wanneer ’n mens nie moet praat en redeneer en prekies afsteek nie, maar eerder doen. Wanneer jou stille teenwoordigheid, jou daar wees, jou praktiese ondersteuning meer beteken as woorde. In ’n ander mens se krisis moet ’n mens nie alte slim probeer wees en verduidelik en raad gee en preek nie. Elia stry nie met die vrou nie, maar doen iets: hy gaan bid vir die siek kind.

Koninkrykstyd

Ons is nou in die Koninkrykstyd van die kerklike jaar; die tyd waarin ons nadink oor hoe die kerk, hoe ek en jy, God se koninkryk in die wêreld kan laat kom. Elia wys ons dat dit gebeur, daar waar God se kinders God se teenwoordigheid in ander se lewens indra, sodat die weduwee uiteindelik sê: “Nou weet ek dat u ’n man van God is …”

God se koninkryk in die wêreld kom daar waar God se kinders God se teenwoordigheid in ander se lewens indra

Jou nood voor God

Net ’n laaste aantekening oor ons Skrifgedeelte: ’n mens kan jou verbaas oor hoe Elia met God praat toe hy voor God kniel oor die kind: “Here my God, wil U nou oor hierdie weduwee by wie ek bly, ’n ramp bring deur haar kind te laat sterf?” Vir my vroom gemoed is daar ’n verwytende klank in sy gebed. En tog antwoord die Here hom! Want God is nie ’n koue, afgetrokke, harde God nie. Hy het in Christus Jesus ons Vader geword, ’n God wat omgee vir sy kinders, ’n God wat hoor as ons bid, want ons benoudheid ken.

Moenie bang wees om jou hart voor Hom uit te stort nie! Moenie huiwer om na Hom te gaan met jou vrae en frustrasies en onstuimige gemoed nie. Hy is in Christus jou Vader. Hy verstaan jou nood. Een van die mooiste tekste in die Bybel is Psalm 103:14, waar die psalmis bely dat God weet waarvan ons gemaak is. Hy hou dit in gedagte dat ons stof is.




Joh 16:12-15 Die Gees het gekom om Jesus te verheerlik

Joh 16:12-15

Dis vandag Drie-eenheidsondag: die dag waarop ons fokus op God as die Drie-enige God – Vader, Seun en Gees. Waar in die Bybel kry ons die woord of begrip Drie-eenheid?

Nêrens! Die begrip Drie-eenheid (Engels: Holy Trinity) staan nie in die Bybel nie. Dis ’n begrip wat die kerk ontwikkel het omdat ons ’n manier nodig het om oor God te dink wat vir ons sin maak. Want ons lees in die Bybel onmisverstaanbaar dat daar net een God is (Deut 6:4 – letterlik staan daar, soos die NLV vertaal: Die Here is ons God. Die Here is een). Tog maak God Sigself aan ons bekend as God die Vader, God die Seun en God die Heilige Gees, soos dit o.a. ook in ons Skrifgedeelte van vanoggend staan. Jesus praat hier van Homself, van die Gees wat gaan kom as Hy hemel toe gaan, en van die Vader. En dan is God die Vader nie net ’n gedeelte van God nie, of die Seun net ’n ander stukkie nie. Jesus is volledig God, soos die Vader volledig God is, en soos die Gees volledig God is.

Dalk moes ek nie gesê het die woord Drie-eenheid is geskep om sin te gee aan die Skrif-openbaring oor God nie, want ek moet eerlik sê, dit maak vir ons mense nie goed sin nie. Ons dink aan een mens as een persoon. As een mens meer as een persoon huisves, sê ons daar is groot fout. Maar dis min of meer wat ons van God bely as ons sê Hy is een God, maar tog ook drie Persone, nie drie Gode nie. Of soos die kerkvaders dit uitgedruk het: Een Wese, drie Persone.

In die Geloofsbelydenis van Athanasius (een van ons 3 algemene belydenisse) bely ons (§ 3,4,10,11): Die algemene geloof is dat ons die één God in die drievuldigheid en die drievuldigheid in die eenheid eer, sonder om die persone te vermeng of die substansie te deel; […] die Vader is ewig, die Seun is ewig en die Heilige Gees is ewig; nogtans is dit nie drie Ewiges nie, maar één Ewige …

So, die term Drie-eenheid is geskep sodat ons oor God kan praat, maar dit hef nie die misterie wat God omhul, op nie. Hy blý meer en anders as ons.

Vir die vroeë kerk was dit nogal ’n worsteling om te weet hoe om oor God te dink. Veral, so lyk dit my, het hulle aanvanklik gewonder oor die status, of die wese, van Jesus. Ons kan dit ook sekerlik begryp. Om aan God die Vader as God te dink, is relatief maklik. Hy is die Skepper en Onderhouer. En om aan die Heilige Gees as God te dink, is óók relatief maklik, want ons lees al in Genesis 1 van die Gees van God wat oor die waters gesweef het. (Natuurlik was dat ’n vraag of die Gees ’n Persoon is, soos ons bely, en of Hy net ’n krag of invloed is, soos party gedink het.)

Maar met Jesus was dit nie so eenvoudig nie. Hy het soos alle ander mense in ’n gesin grootgeword. Hy het saam met die dissipels op die stofpaaie van Palestina geloop. Hy het honger geword. Hy het moeg geword. Hy het vuil geword. Hy was in alle opsigte ’n mens soos hulle. Hulle kon met Hom praat, met Hom redeneer, aan Hom vat, langs Hom slaap … Daarom was dit vir hulle vreemd om aan Hom te dink as God. Soos Jesus in ons gelese gedeelte vir hulle sê: daar was baie dinge wat hulle nie op daardie stadium kon begryp nie (vers 12).

Dis eers ná sy opstanding dat iets daarvan by hulle begin insink het. En, so lyk dit my, het hulle aanvanklik steeds meer aan Jesus se menslikheid as aan sy goddelikheid gedink as hulle oor Hom gedink het. Ons hoor dit in Petrus se toespraak op Pinksterdag wanneer hy sê: “Die hele Israel moet nou vas en seker weet: God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak!” (Hand 2:36). So asof Jesus voor sy opstanding dit nie eintlik was nie.

Ek dink, in die lig van wat ons vanoggend uit die Bybel gelees het, kan ons Petrus se woorde verstaan dat God Jesus vir ons Here laat word het, in ons gedagtes, in ons harte. In ’n sin hét Jesus dus eers ná sy opstanding vir Petrus-hulle regtig God geword, want dit was toe eers dat hulle verstaan het Wie Hy regtig is. En dis die werk van die Gees. Jesus sê: Hy (die Gees) sal My verheerlik … Die Gees het gekom om Jesus te verheerlik, om Hom ons Here te maak, om ons daartoe te bring dat ons Hom bely as ons Heer, ons Verlosser, ons God.

Nou het ons verlede week Pinksterfees gevier; die fees dat God sy Gees aan ons, sy kerk, geskenk het. Wat verwag jy as jy dink en bid oor die werk van die Gees in jou lewe? Verwag jy dat jy hierdie hoër geestelike bestaan sal begin voer, sodat jou voete amper nie grond raak nie? Dat jy die Gees in stemme met jou sal hoor praat as Hy jou lei? Dis nie wat Jesus sê nie. Jesus sê die Gees kom om ons in die hele waarheid te lei deurdat hy dít wat Hy van Jesus en die Vader ontvang, aan ons meedeel, en ons daaraan herinner en dit vir ons verduidelik. En dan, dat Hy Jesus juis daarin verheerlik. So wat die Gees van God in ons lewens doen, is om ons oë, ons gedagtes, ons harte te fokus op Jesus en op wat Hy gesê en gedoen het, om ons te help om dit te verstaan, om Jesus as ons Heer en Heiland te bely, sodat Hy waarlik Here van ons lewens sal wees.

So wat gebeur as jy bid dat die Gees in jou lewe vaardig sal word en sal oorneem? Jy word aan Jesus vasgebind. Jy word ’n Jesus-dissipel. Jesus word jou Here en Hy word in jou en deur jou verheerlik.

Ek dink ons moet hierdie punt goed hoor, want, soos die eerste dissipels, is dit vandag nog moeilik om reg oor Jesus te dink. Die Gees kom om Jesus te verheerlik. Die Gees het nie gekom sodat Jesus ons buddy kan wees, ons pêl nie. Ek onthou, lank terug, het iemand my verkwalik omdat ek gesê het Jesus is nie cool nie. En ek sê dit vanoggend weer. Jesus is nie ons pêl nie. Hy is nie cool nie. Hy is só nie cool nie, toe Hy hemel toe is, was daar maar omtrent 120 mense wat Hom gevolg het. Die res het die rug op Hom gedraai en Hom gekruisig. As Hy cool was, sou die skare nie geskreeu het: “Vat hom weg! Kruisig hom!” nie (Joh 19:15).

Ons moet oppas dat ons nie Jesus aftrek na ons vlak omdat ons Hom by ons en soos ons wil hê nie. Ons moet opstyg na sý vlak deurdat ons onsself verloën, ons kruis opneem en Hom volg (Matt 16:24; vgl Heb 12:1-3) sodat ons by Hom kan wees en soos Hy kan word.

Die Gees het gekom om Jesus Here in ons lewens te maak. Kom ons volg Hom dan met oorgawe!

Amen.




Gal. 5:22,23 Deur God verlos om vrug te dra

Galasiërs 5:19-26

Donderdagaand by die Pinkster het ons gehoor God het ons vry gemaak. Ons is nie meer slawe van die wet nie, ons kan regop loop. Dit beteken natuurlik nie dat ons nou kan maak soos ons lus het nie. Dit help my om hierdie paradoks te verstaan deur myself te sien as een van God se kinders. In my eie gesin het ons nie geskrewe reëls nie. Dit beteken nie dat ons kinders sonder gebondenheid grootgeword het nie. Omdat hulle ons liefhet, wil hulle graag doen wat ons gelukkig sal maak, en wil hulle veral nie vir ons teleurstel of hartseer maak nie. Só werk dit ook met ons as kinders van God. Ons is vry van die slawejuk van die wet, maar die wet van die liefde bind ons aan God. En in dié verhouding wil ons Hom gelukkig maak, en vrug dra.

God wil ook hê ons moet vrug dra. En daarom gee Hy baie aandag aan ons, sodat ons gelukkig kan wees. En daarom het Hy ook op Pinksterdag die Heilige Gees gestuur om by ons te kom bly. Die Heilige Gees wil ons kom help om vrug te dra, soos ons in vers 22 en 23 gelees het.

Want uit ons eie kan ons nie vrug dra nie. Uit ons eie kom net slegte dinge na vore. Paulus maak hier ’n hele lys daarvan. Jy hoef nie eers te probeer om dit te doen nie; dis net vanself daar. Julle weet goed hoe dit werk.

Ek noem net ’n paar goed uit hierdie lys in vers 19-21: losbandigheid, vyandskap, haat, naywer, woede, rusies, verdeeldheid, afguns, dronkenskap …

Hierdie aaklige dinge sit in elkeen van ons gewortel! Dis vanself daar. Dis deel van die sondige mens wat ons is. Jy hoef niks te doen om dit deel van jou lewe te maak nie. As jy jou weer kom kry, is dit net daar. En jy raak nie daarvan ontslae nie. Amper soos onkruid. As jy weer sien, is dit daar.

En dit is hoekom die Gees gekom het: God het die Gees gestuur om ’n ander soort karakter in ons te vestig – die karakter van Jesus. Hoe langer die Gees in ons werk, hoe helderder begin Jesus se karakter in ons na vore kom en verdring dit die praktyke van die sondige natuur in ons lewe. Paulus noem dit die vrug van die Gees:

liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid en selfbeheersing.

Dit is nie iets wat vanself deel van ons geaardheid is nie. Dis iets wat God in ons laat gebeur deur sy Gees, en waaraan ons onder die Gees se leiding hard moet werk, anders gaan dié vrug nie groei nie.

Let wel: VRUG. Dit wat hier staan, is nie ’n klomp verskillende soorte vrugte en jy kan kies van watter jy hou en watter nie vir jou werk nie. Dit is die een enkele vrug van die Heilige Gees wat in ons lewens moet wees. Soos ’n appel rooi is en stewig en krakerig is as jy hom hap, en hy lekker soet smaak en ’n heerlike geur het, is die vrug van die Gees ook: dit het ’n hele verskeidenheid eienskappe. Almal moet teenwoordig wees om die appel appel te maak.

As al die eienskappe nie teenwoordig is in ons lewens nie, dan dra ons nog nie regtig die vrug van die Gees nie. Dan is die vrug onvolledig, soos ’n bitter appel, of ’n appel wat sleg ruik, of pap is. ’n Mens wat liefde en vreugde en vrede het, maar ongeduldig is en nie nederig nie, dra nog nie die vrug van die Gees nie! Kom ons lees daarom weer hoe dié vrug lyk: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid en selfbeheersing.

Dis Pinksterfees. Die Gees het gekom om dié besondere vrug in ons lewens te laat groei, en ek en jy moet Hom toelaat, ons moet ons aan sy werk in ons oorgee, dat Hy ons kan verander om soos Jesus te word.

Om te kan vrug dra, moet jy aan jouself sterf. Soos Jesus gesê het, ons moet ons ou natuur kruisig. Dis mos wat Jesus gedoen het: Hy is gekruisig. En ons wil soos Hy word. Daarom is ons vanoggend aan die nagmaalstafel – sodat Hy meer in ons kan word, en ons minder.

Daarom, as jy jou hand na die tekens uitsteek om dit te ontvang, en dit eet en drink, sê jy daarmee: Here, ek weet ek is nie wat ek moet wees nie. Voed my vanoggend, word meer in my, dat ek soos Jesus kan word.

Amen.




Gal 5:1-12 Deur God verlos … om vry te wees

Galasiërs 4:3-3-11 en 5:1-12

Eergisteraand het ons gelees hoe Paulus met die leiers in Jerusalem gaan vergader het en hulle gehelp het om te verstaan dat Christenskap nie beteken jy moet ’n Jood word nie. Hy vertel dat daar teenkanting teen hierdie insig van hom en Barnabas was, en dan draai hy nie doekies daaroor om nie (Gal 2:4): Hulle werklike doel was om ons lewe in die vryheid wat Christus Jesus vir ons verwerf het, dop te hou sodat hulle weer slawe van ons kon maak. In die woorde van ons teksvers (5:1): Christus het ons vry gemaak om werklik vry te wees.

Die begrip “om vry te wees” wat Paulus hier gebruik, het ’n baie definitiewe betekenis in sy tyd gehad. Want in sy dae het jy twee soorte mense gekry: die vryes, en die slawe. En terwyl die vryes talle regte in die stad gehad het, ook die reg om sy stem te laat hoor in vergaderings, het die slawe geen regte gehad nie. ’n Slaaf was nie sy eie baas nie, kon nie sy eie besluite neem nie, het geen stem gehad nie. Hy moes net bevele gehoorsaam en maak soos sy baas sê, hoe onbillik of onregverdig die bevele ook al was. En nou sê Paulus: in die godsdienstige lewe kry jy ook hierdie twee soorte mense: die vryes en die slawe. Die Galasiërs, sê hy in 4:8, was ook slawe voordat hulle tot geloof gekom het: slawe van nikswerd afgode. Maar toe het die Here Jesus hulle verlos, hulle vry gemaak, vry van die houvas van die sonde, vry van die greep van die Bose oor hulle lewens. Nou is hulle nie meer slawe nie, maar kinders van God (4:7).

Die tragedie waaroor hierdie hele brief eintlik gaan, is dat die Galasiërs hierdie nuutgevonde vryheid prysgegee het. Die Galasiërs het nie gelewe soos vry mense nie. Hulle lewenswyse, hulle ingesteldheid het nie gepas by hulle status as kinders van God, as vrygekooptes nie. Hulle is soos slawe wat vrygekoop is, maar telkens weer teruggaan en die slawekettings om hulle vasboei. Hulle is soos slawe wat nie hulle vryheid verstaan nie, en daarom weier om afskeid van die boeie te neem.

Wat was dan verkeerd? Paulus sê hulle het bloot die een slawerny met ’n ander een verruil. Waar hulle vroeër slawe van nuttelose afgode te wees, het hulle nou slawe van die wet geword. Hoor wat skryf Paulus: Maar noudat julle Hom leer ken het, of liewer, noudat Hy julle ken, hoe val julle dan nou weer terug na daardie minderwaardige en armsalige wettiese godsdienstige reëls? Wil julle van voor af weer slawe daarvan wees? Julle hou aan om besondere dae en maande, feesgeleenthede en jare te vier. Ek vrees my harde werk aan julle was dalk tevergeefs … (4:9-11)

Het jy gehoor wat Paulus hier sê? Hy vrees dat sy harde werk aan hulle dalk tevergeefs was! Hy vrees dat hulle verlore kan gaan! Nie omdat hulle weer in ongeloof teruggeval het nie, maar omdat hulle weier om soos vry mense, soos Godskinders, te lewe! Omdat hulle nie die vryheid wat God hulle geskenk het deur die verlossing in Christus Jesus vir hulleself toe-eien nie! Omdat hulle alte godsdienstig was! Omdat hulle allerhande godsdienstige dae en maande, feesgeleenthede en jare gevier het!

In jou goed-bedoelde godsdienstige ywer kan jy ’n armsalige slaaf van jou godsdiens word. Dan is jy nie langer vry nie, maar vasgevang in jou godsdienstige reëls en regulasies: jy mag nie dit en jy moet dat. Ek onthou hoe ek as kind nie op Sondae fiets mag gery het nie, en ook nie geswem het of bal geskop het nie. Ons mag nie kaart gespeel het of speletjies soos Ludo of Monopoly waar daar ’n dobbelsteentjie gebruik is nie – ons mag wel skaak en dambord gespeel het, want daar was nie geluk op die spel nie. Kan jy dink dat my pa – hy is nogal ’n predikant – só verspot kon wees?

’n Diaken uit my eerste gemeente het baie sterk oor rook en drink gevoel. Hy het een aand sy vrou uitgeneem vir ete en toe ’n glasie wyn bestel, en sy gewete het hom só gekwel dat hy ná die vakansie dit by my kom bely het. Hy het vir my gesê dit walg hom om die motor van die lidmaat wat ’n sigaret-verteenwoordiger is, Sondae voor die kerk te sien staan. In sy ywer vir die heiligheid van God het hy homself só vasgewikkel in ’n klomp selfgemaakte wettiese reëls dat die vryheid van Christus vir hom niks beteken het nie. In plaas daarvan dat hy soos ’n koningskind in vreugde voor sy hemelse Vader lewe, sit hy soos ’n slaaf en tob. Paulus sou sê hy trek ’n streep deur die verlossing van Christus, want hy probeer met die nakom van allerhande reëls vir God behaag. Hoor hoe skerp stel hy dit in 5:4: Julle wat van julle sonde vrygespreek wil word deur die wet te onderhou, julle het julle band met Christus verbreek, julle het die genade van God verbeur.

Broer en suster, ons kan nie met die nakom van ’n klomp reëls in God se goeie boekies kom nie, en ons hoef ook nie! Niks wat ons doen, kan ons red nie. Ons is tog klaar gered! Jesus Christus het ons gered toe Hy aan die kruis vir ons gesterf het! Ons word vrygespreek, nie omdat ons allerhande goed doen nie, maar omdat ons in die geloof aan Christus vashou. Hý het ons vryheid voor God verwerf.

Dit is natuurlik nie ’n nuwe tema wat Paulus hier aanhaal nie. Dis die boodskap van die ganse Bybel! In Lev 26:13 lees ons bv: Ek is die Here julle God wat julle uit Egipte laat trek het sodat julle nie meer sy slawe hoef te wees nie. Ek het die juk wat julle moes dra, gebreek en julle vry gemaak. Die 1933-vertaling vertaal hier: “Ek het julle regop laat loop.” Ons is vry om regop te loop! Nie langer ’n slaaf nie, nie langer bevrees, skaam, bang nie, maar regop, fier voor God en die mense. Ons is immers koningskinders, losgekoop uit die kloue van die bose en die mag van die sonde deur die bloed van ons Here Jesus!

Kom ons lewe dan in oorgawe voluit! Ons is vry, werklik vry. Dít is die evangelie.

Amen.




Gal 2:11-14 Deur God verlos … om by die waarheid te bly

Galasiërs 2:11-14

Dis eintlik ’n baie interessante en eg-menslike stuk geskiedenis wat hier beskryf word. Petrus was die eerste apostel wat werklik tot die ontdekking gekom het dat nie-Jode, net soos Jode, volwaardige lede van Christus se kerk op aarde kan wees. Daarvan lees ons in Hand 10 en 11. God self moes hom met ’n openbaring as ’t ware tot bekering bring oor hierdie saak. Dis ook hy wat op die vergadering in Jerusalem die deurslag gegee het sodat die ander na Paulus en Barnabas geluister het. Maar by ’n latere geleentheid val Petrus weer oor hierdie einste saak vas. Paulus sê sommer reguit dat hy gehuigel het en van die reguit pad van die evangeliese waarheid afgewyk het.

’n Mens kan amper nie glo dat Petrus, van alle mense, só ’n fout kon maak nie. Petrus, die rotsman, op wie se belydenis die kerk gebou is! Kan dit dan moontlik wees, wil ons uitroep.

Hier sien ons ’n baie belangrike waarheid: Sekere dinge is nou maar eenmaal só diep in ons in gegraveer deur ons opvoeding, of is deur jare só in ons harte vertroetel, dat ’n mens telkens maar weer daaroor tot bekering moet kom. Dit kan so maklik gebeur dat jy glo jy het met hart en siel van ’n sondige standpunt of ’n sondige gewoonte afgesien, net om later maar weer te ontdek dat jy nog steeds met dieselfde probleem worstel. Soos Petrus, wat hier in Antiogië struikel oor ’n hekkie wat hy, so het hy waarskynlik gedink, lankal oorgesteek het.

Die verleiding van die sonde is nie iets waarmee ons ooit klaar is nie. Dikwels, in ’n onbewaakte oomblik, slaan die versoeking toe, en kan dit maklik met jou gebeur soos met Petrus dat jy gly.

Paulus tree hier baie sterk op, en wys Petrus daar voor almal tereg. ’n Mens sou kon sê Paulus moes Petrus eerder eenkant geneem het en hom waar hulle alleen is, reggehelp het. Maar dit wat verkeerd was, het nie net vir Petrus geraak nie. Dit het die hele gemeente geraak, en daarom was daar nie ’n ander uitweg nie. Paulus het gesien dat die waarheid van die evangelie in gedrang is, en daarom moes hy streng optree.

Die maklikste sou sekerlik wees om stil te bly. Die maklikste sou wees om te redeneer: Dis nie my besigheid nie. Maar die bloed van ons Here Jesus bind ons aan mekaar vas, maak ons vir mekaar verantwoordelik, vra dat ons moet omsien na mekaar, mekaar moet help om by die waarheid te bly. Daarom swyg Paulus nie.

In die Hebreër-brief kom die skrywer telkens hierop terug dat ons aan mekaar verbind is, dat ons verantwoordelik is vir mekaar en vir mekaar sorg moet dra:

  • Heb 3:13 Maar solank daar nog ’n “vandag” is, moet julle mekaar elke dag aanspoor sodat niemand van julle deur die misleiding van die sonde verhard word nie.
  • Heb 10:24 Laat ons ook na mekaar omsien deur mekaar aan te spoor tot liefde en goeie dade.
  • Heb 10:25 Ons moenie van die samekomste van die gemeente af wegbly soos party se gewoonte is nie, maar mekaar eerder aanmoedig om daarheen te gaan, en dit des te meer namate julle die oordeelsdag sien nader kom.
  • Heb 12:15 Sorg dat niemand van die genade van God afvallig word nie.
  • Heb 12:16 Sorg ook dat niemand sedeloos en goddeloos lewe nie, soos Esau wat vir een maaltyd sy eersgeboortereg verkoop het.

Miskien is dit die rede waarom ons land so vinnig in die moeras van sedelike en morele verval insink: omdat ons nie na mekaar omsien nie. Omdat ouers nie genoeg moeite met hulle kinders maak nie. Omdat jongmense nie na mekaar omsien nie. Omdat mense ander pad kyk as die sonde hier langs hulle voort woeker.

  • As my kind nie lus het om kerk toe te kom nie, los ek hom, want ek is nie lus vir baklei nie.
  • As my vriende ’n wegbreek-naweek saam beplan en hulle nie voorsorg tref vir die vlees nie, soos die Bybel sê, dan bly ek maar stil. Dis immers húlle lewe.
  • As my getroude kollega ’n verhouding aanknoop met die sekretaresse, kyk ek maar ander pad. Of as die manne ’n bietjie plesier het ná die wedstryd, is dit hulle saak.
  • As die paartjie in die woonstel langsaan saam woon sonder dat hulle getroud is, bly ek maar stil.
  • As my vriend ’n skandalige loon aan sy werkers betaal, sê ek niks.

Ek is bevrees, ons het so op onsself ingestel geraak dat ander mense net nie meer vir ons saak maak nie. Ons volg die weg van die minste weerstand. Die Bybel wys ons vanaand daarop: Ons mag nie diegene om ons vergeet en agter laat nie. Ons is verantwoordelik om mekaar te help om op die regte pad te bly, soos Paulus vir Petrus hier gehelp het.

Paulus vertel nie vir ons wat die uiteinde van die saak was nie. Klaarblyklik is die saak net daar opgelos, sonder dat dit ’n breuk tussen die twee groot apostels veroorsaak het. Want Petrus was nie te groot en te belangrik om foute te maak nie. Daarom kon hy later in een van sy briewe met groot agting en deernis van sy kollega en vriend Paulus skryf (2 Pet 3:15,16: “En beskou die geduld wat ons Here met ons het as geleentheid om gered te word. So het ons geliefde broer Paulus immers ook met die wysheid wat aan hom gegee is, aan julle geskrywe. Hy skryf dit ook in al sy briewe waarin hy oor hierdie saak handel.”)

Broer en suster, God het ons verlos, nie net sodat ons hemel toe kan gaan nie. Hy het ons aan mekaar verbind, sodat ons mekaar kan help om agter Hom aan te stap, sodat ons na mekaar kan omsien. Kom ons doen dit dan, nie in ’n gees van veroordeling en foutvinderigheid nie, maar in liefde en besorgdheid vir mekaar en vir die eer van die Here.

Amen.




Gal 2:1-10 Deur God verlos … saam met ander

Galasiërs 2:1-10

Sondag het ons gesien dat God ons verlos het sodat ons nuwe mense kan wees. Ons het gesê Christus het nie net vir ons sondes gesterf nie, maar ook vir ons sondigheid, ons sondige geaardheid, sodat ons regtig nuut kan word.

Aan mekaar verbind

Die feit dat ons nuut geword het, het natuurlik implikasies vir ons hele lewe. Een van hierdie implikasies is dat die Here ons nie net aan Homself vasbind as Hy ons nuut maak nie, maar dat Hy ons ook aan mekaar vasbind. Ons is nie alleen God se kinders op hierdie aarde nie; ons is dit saam met ander. En daarom kan ons ook nie elkeen maak net soos ons wil, elkeen sy eie koers inbeur sonder om die ander kinders van God om ons in ag te neem nie.

Presies dit is wat hierdie Bybelgedeelte ons wil leer. Die apostel Paulus vertel hier hoedat hy, gedring deur ’n openbaring van God, na Jerusalem gegaan het. Die Heilige Gees het hom nie toegelaat om langer in isolasie van die gemeente in Jerusalem sy werk voort te sit nie. Hoekom nie? Omdat God hom nodig gehad het om belangrike insigte oor die evangelie met die Christene in Jerusalem te deel.

Nuwe perspektiewe

Paulus het, uit die aard van sy bediening van die evangelie aan nie-Jode, baie sterk onder die indruk gekom van die radikale breuk wat die Christendom met die Joodse godsdiens gemaak het. Paulus het ontdek: jy hoef nie eers ’n Jood te word voordat jy ’n Christen kan wees nie. Ook nie-Jode, so het hy gesien, word deur Gods genade gered, ten spyte van die feit dat hulle nie besny is nie. Maar in Jerusalem het hulle dit nog nie goed verstaan nie, omdat daar in Jerusalem eintlik nie Christene was wat nie ook Jode was nie. Almal in die gemeente in Jerusalem was Jode. En daarom het hulle aanvaar dat, om ’n Christen te kan wees, jy eers ’n Jood moet word, of ten minste jou laat besny en die Joodse wette nakom.

Omdat Paulus in ander omstandighede gewerk het, onder ’n gemeenskap wat hoofsaaklik uit nie-Jode bestaan het, het hy tot die ontdekking gekom dat die Joodse wette ’n onnodige bagasie is om saam te sleep; trouens, dit kan selfs jou vaste vertroue op Christus alleen in die wiele ry (ons gaan DV Woensdagaand weer hierby uitkom). Daarom stuur God hom na Jerusalem, sodat die gelowiges daar ook hierdie nuwe vryheid wat Christus gebring het, kan ontdek.

Paulus kon seker gesê het dis nie sy besigheid as die Christene in Jerusalem die spoor byster is nie. Maar omdat hulle deur hulle liefde vir die Here Jesus aan mekaar vasgebind is, doen hy dit nie; gaan worstel hy en Barnabas saam met hulle oor wat die waarheid van die evangelie presies beteken.

Mekaar nodig

Ek wonder of ons altyd goed begryp dat ons saam met ander agter Christus moet aanloop. Dat ons mekaar nodig het om uiteindelik by die waarheid uit te kom: die waarheid van God se wil vir ons vandag, hier en nou. Te lank het ons in SA in isolasie geleef, die rug gekeer op ander en gedink ons het niemand nodig nie. Ons sal self regkom, dankie. Toe die hele wêreld se kerke met ons praat oor ons regverdiging van apartheid, het ons eenvoudig die skouers opgetrek en gesê hulle weet nie waarvan hulle praat nie. Maar te lank het ons ook geleef in isolasie van die ander Christene in ons land, mense wat in ander omstandighede as ons leef, en daarom anders na die evangelie kyk, en ander waarhede oor God se wil vir ons ontdek. Enige iemand wat al deel gehad het aan ’n Bybelstudiegroep, sal weet hoe wonderlik dit is om te hoor wat God aan die ander lede in die groep openbaar, dinge wat ek misgekyk het. Maar saam met ander verstaan ons ’n groter stuk van die waarheid. Dáárom is dit ook belangrik dat ons ons Engelse en bruin en swart broers en susters die hand moet gee. Ons het hulle nodig. Hulle het ons nodig. Net só sal ons helder en duidelik hoor wat God se wil vir ons in SA is.

’n Voorreg

Daar is nog iets wat ons in hierdie gedeelte moet raaksien, en dit is die gesindheid waarmee die apostel Paulus sy Christenskap uitgeleef het. Ek kry dikwels die idee ons dink ons bewys God ’n guns om in Hom te glo. En as ons nog iets vir Hom doen, is ons éérs in ons skik met onsself. Hoor wat sê Paulus in hierdie gedeelte (vs 9): “Toe hulle dan ingesien het dat God my hierdie voorreg gegee het …” Paulus het nie sy bediening as ’n las gesien, ’n werk wat hy moes doen nie. Vir Hom was dit ’n voorreg, ’n guns, staan dit letterlik hier in die Grieks, ’n guns wat God aan hom bewys dat hy deel mag wees van God se werk op aarde.

Dáárom dat hy moeite doen, al die pad van Antiochië af kom om sy broers en susters in Jerusalem te ontmoet, hulle die hand te reik, en saam met hulle oor die wil van God te worstel. Want as jy begryp dat dit ’n wonder-genade is, ’n voorreg, om vir God te mag werk, dan sê jy nie: “As hulle wil weet wat ek oor hierdie saak dink, moet hulle na my toe kom nie.” Nee, as God se wil belangrik is, as Hý belangrik is, dryf sy liefde jou uit na jou mede-gelowiges, is geen moeite te veel nie; trouens, is dit nie ’n klomp moeite om te worstel met ander om by die waarheid uit te kom nie; nee, is dit ’n voorreg.

Mag God tog deur sy Gees ons oë oopmaak vir die wonderlike voorreg om sy kinders te mag wees. En mag Hy ons oë daarvoor oopmaak dat ons mekaar nodig het, sodat ons mekaar kan help om saam by die waarheid van die evangelie uit te kom.

Amen.