Die mense vir wie Jesus gesterf het

Ons herdenk hierdie week die laaste paar dae van Jesus se aardse lewe.  Môre is Goeie Vrydag, die dag waarop Jesus gesterf het.

Watter holderstebolder week was sy laaste week op aarde nie!

  • Dit het begin met die intog in Jerusalem, toe die skare Hom geloof het as die Seun van Dawid wat in die Naam van die Here kom.
  • Direk daarna volg die konfrontasie met die owerhede nadat Jesus die tempel gereinig het.
  • ’n Soet druppel vir Jesus moes sekerlik gewees het toe die vrou Hom in Betanië gesalf het, hoewel die verontwaardiging van Jesus se dissipels daaroor ’n slegte nasmaak gelaat het.
  • Daarná het daar nog baie teleurstellings aan die hand van Jesus se dissipels gevolg:
    • Judas wat instrumenteel word in Jesus se gevangeneming;
    • die totale onbegrip van dissipels by die laaste pasga, toe Jesus hulle voete was terwyl hulle onder mekaar stry oor wie die belangrikste is;
    • hulle gebrek aan ondersteuning in Getsemane, waar Jesus die grootste toets van sy lewe moes deurworstel;
    • hulle afwesigheid by die verhoor om Hom te ondersteun;
    • Petrus se verloëning …

Die sober wyse waarop die Evangeliste die verhaal vertel, gryp mens aan die hart. Dís die mense vir wie Jesus sy lewe kom gee het. Na alles wat hulle saam met Hom deurgemaak het, na alles wat Hy hulle geleer het, mis die dissipels die punt geheel en al en bly hulle met hulleself en hulle eie ideale besig.

Dis waarvan ons bekeer moet word: hierdie soort beheptheid met onsself, want dit verblind ons só dat ons nie ander se nood kan raaksien nie, en veral nie kan sien waar God in ons wêreld besig is en waar ons betrokke kan raak nie.

Mag ek en jy nóg ’n keer hierdie Pase saam met Jesus sterwe aan onsself, want daarsonder gaan ons dit nie regkry om saam met Hom nuut te leef nie.




Judas Iskariot

Hier in Lydenstyd dink ‘n mens onwillekeurig aan Judas en sy verraad (Matt 26:14-25), en dit tref my opnuut dat Jesus Judas oor sy verraad gewaarsku het, en daarby gesê het dit sou vir hom beter gewees het as hy nooit gebore was nie (vers 24). En tog gaan Judas voort met sy plan. Hy wéét Jesus weet. Hy hóór Jesus se dringende waarskuwing. ’n Mens voel lus om uit te roep: Hoe kón jy, Judas? Wat het jou besiel?

Maar terwyl ek daaroor wonder, besef ek dat presies dít die misterie van die sonde is, daardie vreemde, onverklaarbare houvas wat dit op ons het, dat ons dit doen, al weet ons so goed dis verkeerd; dat ons voortgaan, al besef ons daar kan niks goeds van kom nie. ’n Getroude wat ’n skelm verhouding aanknoop, iemand wat ’n leuen versprei, of iemand anders in die rug steek, of met dwelms eksperimenteer. Dwaasheid, en tog doen mense dit. Verstommend.

Wat net so ontstellend is as ’n mens die Judas-verhaal lees, is dat daar vir Judas nie meer vergifnis was nie. Iewers, so lyk dit my, kan jy jou kans op die ewigheid weggooi as jy hardnekkig bly weier om ag te slaan op Jesus se vriendelike maar dringende waarskuwings. Dít is wat Jesus met sonde teen die Heilige Gees bedoel het: die konsekwente weiering om die Gees toe te laat om jou tot ander insigte oor Jesus te bring.

Dis een van die dae weer Goeie Vrydag. Enige iemand wat dink sonde is nie so erg nie, moet weer ’n slag voor die kruis op Golgota gaan staan. Jesus het gesterf oor ons sonde. Só erg is dit.

Ek weet. Dis nie meer in om oor sonde te praat nie. Dis in om te praat oor selfverwesenliking en goedvoel. Maar soms is dit tog nodig dat ons stil word voor die realiteit van dié formidabele vyand wat iewers in elkeen van ons skuil en sy kans afwag om ons te vang. Om dié realiteit weg te wens of te ignoreer, kan dodelik wees.

Daar aan die kruis het Jesus gebid: “Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.” Maar vir Judas het dié gebed van Jesus nie gegeld nie. Hy het die punt van geen omdraai verbygesteek.

Mag ek en jy onsself elke dag opnuut oopstel vir die oortuigingswerk van die Gees, dat ons sal hoor en reageer as ons Jesus se stem hoor.




’n Onsigbare God?

Waar is God as ek Hom nodig het? Hoekom sien ek Hom dan nie? Johannes sal vir jou sê: Omdat jy op die verkeerde plek, of op die verkeerde manier, na God soek. Want al is dit so dat ons God nie kan sien in hierdie wêreld nie, is Hy nie afwesig nie, en kan Hy nie vermy of afgeskakel word nie. Want, sê Johannes, Hy word sigbaar en hoorbaar deur óns, sy kinders, as ons liefhet (1 Joh 4:12).

Niemand het God nog ooit gesien nie, maar as ons mekaar liefhet, bly God in ons en het sy liefde in ons sy doel volkome bereik.

Dít is ons roeping in hierdie wêreld: om God sigbaar te maak vir hulle wat Hom andersins nie kan sien nie. Want God wíl gesien kan word. Hy wíl geken word. Hy wíl hê die hele wêreld moet weet hoe lief Hy ons het, hoe betrokke Hy by ons is, hoe Hy vir die wêreld sorg.

Het jy al gewonder hoekom daar ’n wêreld is? Hoekom ons hier is? God het mos nie nodig gehad om alles te maak nie! Hy kon mos lekker daar in die hemel gebly het sonder al die moeite van ’n skepping wat Hy moet onderhou, en (veral!) mense met wie Hy moet sukkel. Die antwoord is: God is liefde. Dit is in sy wese om lief te hê, en daarom móés Hy die wêreld maak, sodat ons daarop kan wees, sodat Hy ons kan liefhê. En toe die mens die rug op Hom gedraai het, het Hy nie gerus nie, totdat Hy ons teruggewen het en die mens weer met Homself versoen het. Daarom het die Seun van God mens geword. God se liefde het Hom aarde toe gedrywe, om ons te kom red. God het die wêreld so lief gehad, dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê (Joh 3:16).

Jy en ek is hier, omdat God liefde is, omdat Hy liefhet. Omdat die lewe sonder ons vir Hom ondenkbaar is. Daarom het Hy ons gemaak, en kom red. En daarom het die Seun van God mens geword en onder ons kom woon; omdat God se liefde Hom uitdryf na ons toe, omdat Hy by ons, sy geliefdes, wil wees, in ons wil woon, elke dag.

Natuurlik, as jy God se kind is en God deur sy Gees in jou woon, kan jy nie dieselfde bly nie. Dan begin jy hoe langer hoe meer soos Jesus lyk, soos God lyk, soos Hy dink, soos Hy optree – dan begin jy hoe langer hoe meer ook, soos Hy, liefhê. Begin sy liefde jou ook uitdryf na ander toe.

Paulus het in 2 Korintiërs 3:18 só daaroor geskryf:

Ons almal weerspieël die heerlikheid van die Here, want die sluier is van ons gesig af weggeneem. Ons word al meer verander om aan die beeld van Christus gelyk te word. Die heerlikheid wat van ons uitstraal, neem steeds toe. Dit doen die Here wat die Gees is.

En só word God sigbaar in hierdie wêreld. In jou en my lewe, en in ons liefde, sien mense vir God. So word jy en ek God se stem, God se hande, God se omgee, God se liefde in ander mense se lewens.




Slaap God dan?

Die meeste van ons ken dit: daardie gevoel van moedeloosheid en selfs hooploosheid, tye wanneer dit vir ons lyk die Here gee nie om wat van ons word nie. Die dissipels het by geleentheid, toe hulle bang was hulle skuit gaan in ’n storm vergaan, die Here Jesus verwyt (Markus 4:38): “Meneer, gee U dan nie om dat ons vergaan nie?”

Jy bid en pleit en soebat, maar dit voel vir jou die Here slaap, of stel nie belang nie, of hoor jou eenvoudig nie, want niks verander nie; die krisis bly deel van jou lewe.

Paulus is die enigste skrywer in die Nuwe Testament wat vir ons iets van sy persoonlike lewe vertel. In 2 Korintiërs 12:1-10 skryf hy dat hy nie iemand is wat te koop loop met sy prestasies of geestelike ervarings nie, al het hy baie rede gehad om te spog. Hy wil liewer oor sy swakhede praat, skryf hy in vers 5. En dan, in vers 7, sê hy: “Daarom, om te keer dat ek opgeblase word, en sodat ek nie hoogmoedig mag word nie, is daar vir my ’n doring in die vlees gegee, ’n engel van Satan, om my met die vuis te slaan.”

Ons weet gelukkig nie wat dié doring was waarvan Paulus skryf nie. Gelukkig, want nou kan ons elkeen ons eie persoonlike doring(s) in hierdie vers inskryf; dit wat ons pynig en kortwiek en moedeloos maak, of radeloos en stukkend. En dan kan ons ook die antwoord wat die Here in vers 9 vir Paulus gegee het, ons eie maak: “My genade is vir jou genoeg, want my krag word in swakheid volbring.” Paulus se gevolgtrekking was (vers 10): “Ter wille van Christus verheug ek my in swakhede, beledigings, ontberings, vervolgings en benoudhede; want wanneer ek swak is, juis dan is ek sterk.” God laat toe dat hierdie goed met ons gebeur sodat ons as ’t ware uit die pad van sy werk kan staan en Hy sy werk deur ons kan doen, soos Paulus in 4:7 skryf: “Ons wat hierdie skat in ons het, is maar kleipotte wat maklik breek; die krag wat alles oortref, kom dus van God, nie van ons nie.”

Johannes die Doper het iets hiervan verstaan toe hy van Jesus gesê het: “Hy moet meer word, maar ek minder” (Johannes 3:30). Dis eg menslik om belangrik in jou eie oë te wil wees; om die aandag op jouself te wil vestig, of minstens te verwag dat jy so ’n bietjie gepamperlang moet word. Maar só is ons nie so erg bruikbaar in die Koninkryk nie. Dis nie óns wat belangrik moet wees nie, maar die Here Jesus; dit gaan om Hóm. Die stampe en stote en storms en (skynbaar) onbeantwoorde gebede is alles deel van die snoeiwerk waarmee die hemelse Wynboer besig is om ons te snoei sodat sy krag deur ons kan vloei en ons meer vrug kan dra (Johannes 15:2).

Nee, God slaap nie en Hy het nie van jou vergeet nie! Op ’n manier wat ons nie verstaan nie, is Hy juis midde-in die doring in jou vlees teenwoordig om jou te vorm. Daarom kan ons saam met Paulus (Romeine 8:28) uitroep: “Ons weet dat God alles ten goede laat meewerk vir dié wat Hom liefhet, dié wat volgens sy besluit geroep is.”




Met sout besprinkel

Dalk het jy ook al hierdie teks in Spreuke 13:3 gelees: “Wie sy mond in bedwang hou, behou sy lewe; wie sy mond nie kan hou nie, gaan sy ondergang tegemoet.”

Dit het my laat nadink oor die vraag: Hoe praat ons met mekaar? En wat sê die manier hoe ons met en oor ander praat, van onsself?

Ek mis soms ’n stuk deernis en respek in die manier waarop ons met mekaar en oor mekaar praat. Wanneer ons in ander die beeld van God sien, moet dit tog ’n invloed hê op hoe ons praat en wat ons vir mekaar en van mekaar sê. Maar meer as dit: as Jesus in ons leef, moet die vrug van die Gees (liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid en selfbeheersing) tog ook blyk uit die manier waarop ons praat.

Jakobus skryf ook oor hierdie saak. Hy sê ons woorde kwets nie net ander nie, dit besoedel onsself ook. In Jak 3:5-6 sê hy:

5So is die tong ook maar ’n klein liggaamsdeeltjie, en tog het dit groot mag.

’n Klein vuurtjie kan ’n groot bos aan die brand steek. 6Die tong is ook ’n vuur, ’n wêreld vol ongeregtigheid, die deel van die liggaam wat die hele mens besmet. Dit steek die hele lewe, van die geboorte af tot die dood toe, aan die brand, en self word dit uit die hel aan die brand gesteek.”

Daarom help die perspektief wat iemand al vir my gegee het oor ’n belediging, my baie: dit sê meer van die een wat die belediging gegee het, as van die een vir wie dit gesê is. In die woorde van die Spreuke-digter: As ons nie ons mond in bedwang hou nie, besmet ons onsself en doen ons onsself skade aan.

In Psalm 15:1-3 lees ek hierdie treffende woorde:

“Wie het die reg om in u woonplek te kom, Here? Wie mag op u heilige berg vertoef? Hy wat onberispelik wandel en doen wat reg is, wat met sy hele hart die waarheid praat, nie kwaad praat nie, sy medemens nie kwaad aandoen nie en niemand beledig nie …”

En Paulus se raad in Kol 4:6 (OAV) is ook van toepassing:

“Laat julle woord altyd aangenaam wees, met sout besprinkel, sodat julle kan weet hoe julle iedereen moet antwoord.”

Dís hoe ek wil praat!




Sonder dat jy dit besef

Ons het ’n wonderlike avokado-boom in ons agterplaas. Elke jaar dra hy vrugte in oorvloed, en die beste van alles is dat ek nie na hom hoef te kyk nie. Hy is al mooi groot, en klaarblyklik is sy wortels diep en wyd sodat hy genoeg water kry. Ek hoef my glad nie daaroor te bekommer nie. Ek pluk net die vrugte as hulle ryp word. Wat daarby nog ’n bonus is, is dat die vrugte ryp word op ’n tyd dat vrugtevlieë en dié nare goggas nie aktief is nie, want die vrugte is gesond sonder dat ek ’n vinger verroer. Te heerlik.

Dit was die geval tot ’n paar jaar gelede. Ons het ’n besonder droë somer gehad. Ek het my voortuin gereeld met ’n emmer water gegee, en my kruietuin en granaat-heining en vyeboom. Maar die avokado sorg mos vir homself, het ek gedink. Tot ek een oggend met ’n groot skok sien die grond onder die boom lê besaai van die verdroogde vruggies. Die boom het alles afgegooi; die somerdroogte was net te straf. Feitlik die hele drag was tot niet. As ek maar net betyds aandag gegee het, het ek avokado’s gehad. Maar ek het nie aandag gegee nie, en sonder dat ek dit besef het, het die vrugte verdroog en doodgegaan.

Die geestelike lewe werk ook so. As jy nie voortdurend aan jou geestelike gesondheid werk nie, kwyn die vrug van die Gees (liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid en selfbeheersing; Gal 5:22-23) uit jou lewe sonder dat jy dit besef. Om ’n Bybelse uitdrukking te gebruik: veragter jy in die genade (Heb 12:15, OAV). Dan kom die droë takke van bitterheid en onvergenoegdheid en liefdeloosheid en kortgebakerdheid en sulke dinge ongemerk na vore.

Lydenstyd is ’n goeie tyd vir selfondersoek, en om die Gees die kans te gee om jou lewe te hernuwe, sodat sy vrug weer kan begin groei. Jy wil immers hoe langer hoe meer soos Jesus word, dan nie?