Hoofstuk van die dag: 2 Konings 19

Toe koning Hiskia dit hoor, het hy ook sy klere geskeur. Hy het rouklere aangetrek en is na die huis van die Here toe. (vers 1)

So goddeloos soos sy pa Agas was, so vroom was Hiskia. In hierdie hoofstuk reageer Hiskia soos ’n mens al lankal gehoop het die konings wou reageer. Te midde van die ontsaglike Assiriese bedreiging wat hy in die gesig staar, is die eerste ding wat hy doen, om die Here in sy huis te gaan raadpleeg, en daarna het hy die hulp van Jesaja, die profeet van die Here, ingeroep (vers 2 e.v.). En later neem hy die dreigbriewe van Sanherib na die huis van die Here en pleit om genade (vers 14-19).
Dalk is die regte manier om op hierdie gebeure te reageer, ’n selfondersoek. Hoe sou jý gemaak het as jy in Hiskia se skoene was? Hoe reageer jy wanneer jy met die rug teen die muur staan?
Die Here nooi ons in Ps 50:15: “Roep My aan in die dag van benoudheid: Ek sal jou uithelp en jy sal My eer.” Dit is ook Jakobus se raad (Jak 5:13), en dit is hoe Jesus geleef het. Daarom sien ons Hom met sy Vader praat in Getsemane (Luk 22:41-44).

Hoofstuk van die dag: 2 Konings 18

Hiskia […] het ook die koperslang wat destyds deur Moses gemaak is, laat stukkend slaan, want tot nou toe het die Israeliete die koperslang met offers vereer. Die slang is Negustan genoem. (vers 4)

Die verhaal van die koperslang staan in Num 21:4-9. Die Here het destyds giftige slange onder die volk ingestuur omdat hulle teen Hom uitgevaar het. Toe die volk berou gehad het, het die Here Moses beveel om ’n koperslang te maak. Elkeen wat gepik is en daarna opgekyk het, het bly leef.
Dit is te verstane dat die koperslang vir Israel ’n kosbare herinnering geword het van die uitkoms wat God gee. Mettertyd het die slang egter ’n soort afgod geword wat met offers vereer is. God is duidelik daaroor dat ons naas Hom geen ander gode mag hê of vereer nie (Eks 20:3-5).
Die hervormer Calvyn het gesê die mens is ’n afgodsfabriek. Ons kan van enige iets ’n afgod maak. Dit gebeur wanneer ons aan iets meer waarde heg as wat ons behoort. Dit neem dan al meer plek in ons lewe en gedagtes in en verdring uiteindelik vir God.
Jesus het gesê as iets jou laat struikel, raak ontslae daarvan (Matt 5:29-30). Dis presies wat Hiskia gedoen het. Ons behoort dit ook te doen.

Hoofstuk van die dag: 2 Konings 17

Met volkome oorgawe het hulle gedoen wat verkeerd is in die oë van die Here en Hom uitgetart. Die Here het so toornig op Israel geword dat Hy hulle verwerp het. (vers 17-18)

Hartseer soos dit is, vertel hierdie hoofstuk dat genadetyd verby kan gaan. In 2 Kon 13:23 verduidelik die skrywer ons dat die Here ’n genadige en ontfermende God is. Die profeet Hosea (nie die koning nie!) wat in dié tyd opgetree het, het dit ook nog verkondig (Hos 11:8): “Maar hoe kan Ek jou prysgee, Efraim? Hoe kan Ek jou laat vaar, Israel? […] Ek kan dit nie oor my hart kry nie. My liefde brand te sterk.” Dié genade-aanbod het ongelukkig op dowe ore geval. Israel het oor baie jare die Here se genade geminag. Hulle het hulle nie aan God se boodskappers gesteur nie, en uiteindelik het God se geduld opgeraak.
Ek kan my nouliks ’n ontstellender boodskap voorstel. Ons wil ’n God dien wat die ene liefde en genade is, soos die groot Franse filosoof Voltaire gepredik het: “God sál vergewe. Dis sy werk.” Dis natuurlik onsin. God se genade is ’n uitnodiging om Hom as Verlosser te omhels. As jy dit nie doen nie, verbeur jy dit (Joh 3:16-17).

Hoofstuk van die dag: 2 Konings 16

Toe stuur Agas ’n boodskap na koning Tiglat-Pileser van Assirië: “Ek is u onderdaan en seun. Ruk op en bevry my uit die mag van die koning van Aram en van die koning van Israel, hulle val my aan.” (vers 7)

So vroom soos koning Jotam was, so goddeloos was Agas. Hy het afgodsdiens aktief bevorder en selfs sy eie seun aan die afgod Milkom geoffer (vers 3). Onder elke groen boom het hy die vrugbaarheidsgode van Kanaän gedien (vers 4).
’n Mens wonder wat hy anders kon doen om die Israel-Aramese bedreiging die hoof te bied. Hom bekeer het tot die lewende God? Hy doen egter nie dit nie, maar roep die hulp in van Tiglat-Pileser van Assirië. Dit het wel gehelp om die bedreiging te beëindig, maar die prys was hoog. Baie geld, en boonop moes hy die gode van Tiglat-Pileser akkommodeer. Die brons-altaar moes plek maak vir ’n Assiriese altaar, en talle van die brons voorwerpe by die tempel het in die slag gebly (vers 17), waarskynlik om die jaarlikse heffing aan Assirië mee te betaal.
Jesus het in Luk 9:25 gesê: “En hoe sal jy daarby baat as jy die hele wêreld wen, maar jou eie siel in die proses verloor?”

Hoofstuk van die dag: 2 Konings 15

In die sewe en twintigste regeringsjaar van koning Jerobeam van Israel het Asarja, seun van koning Amasia van Juda, op die troon gekom. (vers 1)

Jerobeam II van Israel en Asarja (Ussia) van Juda was twee van die suksesvolste konings van dié twee ryke. Albei het lank regeer; een en veertig, en twee en vyftig jaar onderskeidelik, en sukses op verskillende terreine behaal. Jerobeam het die grense van die Noordryk uitgebrei tot die omvang van Dawid se ryk (2 Kon 14:25). En oor Ussia vermeld die Kroniek-skrywer dat sy roem wyd gestrek het en dat hy ’n magtige man was (2 Kron 26:15).
Tog vertel die skrywer van 2 Konings ons feitlik niks oor hulle nie, want vir die koninkryk van God het hulle nie veel beteken nie. Die Here se maatstaf vir sukses lyk anders as dié van die wêreld. Hy kyk na gehoorsaamheid en toewyding aan Hom, en daarvolgens geoordeel was beide konings maar so-so.
Die Here Jesus het dit ook onderstreep in Joh 6:27, waar Hy sê ons moenie werk vir voedsel wat vergaan nie. En Johannes skryf in 1 Joh 2:17 dat hierdie wêreld verbygaan, maar wie die wil van God doen, bly ewig lewe.
Wat, dink jy, sou die skrywer oor jóú lewensverhaal gesê het?

Hoofstuk van die dag: 2 Konings 14

Amasia het ’n boodskap gestuur na koning Joas van Israel, seun van Joahas, seun van Jehu: “Kom ons veg teen mekaar.” (vers 8)

Ons kry ’n beter prentjie van wat hier gebeur in 2 Kron 25. Daar lees ons dat Amasia, om Edom aan te val, ’n honderd duisend soldate van Israel gehuur het. Ná ’n Goddelike waarskuwing stuur Amasia die Israeliete huistoe. Die huursoldate was nie gelukkig met dié verwikkeling nie, en het dit op die mense en stede van Juda uitgehaal. Drie duisend mense is dood, en baie gebuit.
Nou soek Amasia wraak. Dié oorlog loop lelik skeef vir hom. Dit het hom geld en aansien gekos, en gewildheid. Hy sterf uiteindelik eerloos, vermoor deur sy eie mense (vers 19).
Amasia se probleem was dat sy aanvanklike suksesse na sy kop gegaan het. Hy het gedink hy kan die wêreld oorwin. Verder het hy baie selektief met die Bybelse voorskrifte omgegaan. Ooreenkomstig Deut 24:16 straf hy nie die kinders van sy pa se moordenaars nie. Maar Deut 23:7 stipuleer ook dat die Edomiete Israel se bloedverwante is en nie weggestoot mag word nie. Daaraan het hy hom nie gesteur nie.
Die héle Bybel is God se woord aan ons; nie net dié verse wat ons pas nie.