Hoofstuk van die dag: Psalm 18

Hy het sy pyle afgeskiet en die vyand uitmekaar gejaag, hulle met ’n menigte weerligstrale op loop gejaag. (Ps 18:15)

In dié danklied prys Dawid die Here wat vir hom uitkoms bewerk het (vers 7). In sy beskrywing van hoe God hom gehelp het, lees ons van ’n geweldige donderstorm met hael en weerlig (vers 13).
Ek wonder hoe mense vandag so ’n situasie sal beskryf waar ’n natuurverskynsel hulle situasie omgekeer het. Ek vermoed baie sou sê: “Gelukkig het ’n donderstorm losgebars, net mooi toe ek gedink het dis klaarpraat met my.” Dis nie wat Dawid sê nie. Hy jubel daaroor dat God in die storm teenwoordig was en dat Hy sy hand uitgesteek het om hom te red (vers 17).
Goed, ons weet vandag baie meer wat weerverskynsels veroorsaak, maar dit maak die natuur nie skielik ’n outonome mag nie. Agter natuurverskynsels en ander “toevallighede” kan ons, nee, móét ons God se aktiewe betrokkenheid in ons lewe sien. Dan sal ons ook, soos Dawid, kan bely dat Hy Hom getrou betoon aan die getroue (vers 26). Hý is die Een wat ons in staat stel om al die uitdagings van die lewe die hoof te bied (vers 33).



Hoofstuk van die dag: 2 Korintiërs 5

Daarom, as iemand in Christus is, is hy ’n nuwe skepping. Die ou dinge het verbygegaan – kyk, hulle het nuut geword. (2 Kor 5:17 AFR2020)

Die hartseer van die lewe is dat ’n mens ontgogel word, en niks nuuts jou meer opgewonde maak nie. Jy het dit al beleef, soos die Engelsman sal sê: Been there, done that. Of, as ’n mens nou meer Bybels wil klink, kan jy saam met die Prediker sê: Daar is niks nuuts onder die son nie.
Miskien het jy al te veel kere in die lewe teleurstellings beleef. Jy droom nie meer oor die lewe of die toekoms nie. Jy leef nie meer met hoop nie. As jy só voel, is hierdie Bybelgedeelte spesiaal vir jou bedoel. Want jy hoef nie so moedeloos oor die lewe te wees nie. Goed, mense kan jou teleurstel. Maar dis nie waar jy hoop moet soek nie. Soek dit in God. Hy laat Hom nie keer deur teleurstellings en hopeloosheid nie.
Paulus het alles van hierdie nuwe toekoms geweet wat God vir ’n mens kan bewerk. Hy, wat eers ’n vervolger van die kerk was, word die grootste sendeling, want God het hom verander en nuut gemaak. Hy skryf daarvan in vers 17.



Hoofstuk van die dag: 2 Korintiërs 4

Om hierdie rede word ons nie moedeloos nie. Al is ons uiterlik besig om te vergaan, innerlik word ons van dag tot dag vernuwe. (2 Kor 4:16)

In my werk as predikant het ek oor jare baie ouer lidmate leer ken. Daar was natuurlik die knorriges onder hulle wat oor alles gekla het. Ander, egter (en ek dink dit was die meeste van hulle) was liewe, dierbare gelowiges, by wie ek dikwels meer gekry het as wat ek vir hulle gegee het: mense wat verlig is met die kennis van die heerlikheid van God (vers 6).
Dis waarvan Paulus hier getuig. Na die liggaam word hy ouer en afgetakel, maar innerlik is hy jonk (vers 16). Hy het alle rede gehad om moedeloos te word; lees gerus 11:26-28. Dit was die Here se woorde aan Ananias toe Hy hom na Paulus gestuur het, pas ná sy ontmoeting op die Damaskuspad (Hand 9:16): “Ek self sal vir hom wys hoeveel hy vir my Naam moet ly.” En tog is Paulus nie moedeloos nie (vers 1 en 16). Hy het geleer om hom nie blind te staar teen die aardse stryd nie (vers 18), maar God en sy genade in sy lewe raak te sien.



Hoofstuk van die dag: 2 Korintiërs 3

Julle is self ons aanbevelingsbrief, geskryf op ons harte, vir almal om te lees en te verstaan. (2 Kor 3:2)

Paulus is hier besig om sy apostelskap te verdedig teenoor hulle wat ná hom in die stad aangekom het met aanbevelingsbriewe uit hulle vorige werkkring (vers 1). Teen dié flambojante “apostels” wat met groot vertoon die mense op hol gehad het en dit vir geld gedoen het (2:17), het Paulus se aanspraak maar sleg afgesteek (in 11:20 e.v. kom hy weer na hierdie kwansuise apostels terug). Die stelling wat hy maak, is dat sy gesag nie in getuigskrifte van ander mense lê nie, maar in die vrug op sy arbeid. Die gelowiges in Korinte is die bewys van sy gesag as apostel – die Gees werk immers in hulle harte. Hy haas hom om by te voeg dat dit nie sy eie prestasie is nie. Die vrug op sy werk onder hulle is aan God te danke (vers 5-6).
Paulus het nie in die slaggat getrap waarin ’n mens maklik kan val as jy oor jou eie prestasies praat nie. Hy het nederig gebly, erkentlik teenoor God, in wie se diens hy gestaan het.
Beskeie, en in diep afhanklikheid van God; dís hoe ons moet leef.



Hoofstuk van die dag: 2 Korintiërs 2

Ons is die wierook wat deur Christus vir God gebrand word, waarvan die geur dié bereik wat gered word, sowel as dié wat verlore gaan. (2 Kor 2:15)

As Paulus praat van die triomftog van Christus waaraan ons deel het (vers 14), kan ’n mens maklik die idee kry dat dit ’n glorieryke saak is. Die beeld wat hy gebruik, is immers dié van ’n generaal se triomftog ná ’n suksesvolle veldslag. Daar is gelowiges wat triomfantelisties lewe, asof die oorwinning húlle prestasie is. In vers 15 lees ons egter dat Paulus sê ons is die wierook wat gebrand word; ’n offer, dus. Deur ons offerdiens in Christus versprei die aangename geur van sy oorwinning in die wêreld. Nie iets glorieryk nie; dit gaan om diens.
Die vraag is: Versprei jy die geur van Jesus se liefde, omdat mense in jou liefdevolle en bedagsame optrede iets van God se liefde ervaar? Versprei jy die geur van die grootheid van God se genade, omdat mense jou leer ken as iemand wat self genadig, ruimhartig en vergewensgesind is? Versprei jy die geur van die opstandingskrag van Christus, omdat mense in jou lewe kan sien dat God se Gees ’n mens regtig kan verander, en anders kan laat leef?
Dít is die uitdaging.



Hoofstuk van die dag: 2 Korintiërs 1

In elke moeilikheid bemoedig Hy ons. Daarom kan ons weer ander bemoedig wat in allerlei moeilikhede verkeer. Ons kan hulle bemoedig met dieselfde bemoediging waarmee God ons bemoedig … (2 Kor 1:4)

Wat maak ’n mens as jy in ’n krisis kom? Die maklikste is natuurlik om daaroor te kla. Of te sug en te sê dit lyk vir jou God stel nie eintlik in jou nood belang nie. Maar Paulus wys hier vir ons dat daar ’n beter manier is: dat jy wéér sal kyk, en God se teenwoordigheid in jou krisis sal raaksien. En dat jy dan nie net sal opkyk en Hom dank nie, maar ook om jou sal kyk, en sal raaksien dat daar ander mense is wat ook in die nood is; ander mense vir wie jy iets kan beteken. Want ongelukkig is dit so dat ons dikwels so bewus is van ons eie probleme en swaarkry dat ons God en ander miskyk.
Op ’n manier wat ons nie altyd waardeer nie, is God in ons nood teenwoordig, júís dan, en gebruik Hy ons beproewing om ons te vorm. Nood brei ons, sodat ons al meer na ons hemelse Vader begin lyk; sodat ons kan leer om ons oor ander te ontferm.