Luk 18:1-8 Sal God hoor?

Wys ’n kwaai gesig en ’n vriendelike gesig.
Met watter een van dié twee sal jy liewer praat en iets vra?
Natuurlik met die een met ’n vriendelike gesig.
God is soos die een met ’n vriendelike gesig. Ons kan met Hom praat. Ons hoef nie vir Hom bang te wees of vir Hom weg te kruip nie. En die beste van alles is – as ons met Hom praat, luister Hy! Hoor wat sê Jesus in Luk 18:8:
“Wat sal God dan nie alles vir julle doen nie? Hy het julle dan gekies om in Hom te glo. Hy luister as julle dag en nag tot Hom bid. Hy sal julle antwoord, en gou ook!” (Die Nuwe Testament vir kinders)
Dís die wonderlike God in Wie ons glo!

Ek onthou nog goed, toe ek ’n eerstejaar-student in die koshuis op Stellenbosch was, hoe diep beïndruk ek was met een van die seniors in die koshuis. Hy was ’n finalejaar teologie-student, en hy het my vertel hoe hy Saterdae in die berge ingaan dan daar vir ure lank bid. Ek het gewens ek kon ook so bid, vir ure aanmekaar. Ek het gedink dit is die toppunt van geestelike volwassenheid.

Ek het ’n idee baie mense is op een of ander stadium van hulle lewe daar waar ek was: ongemaklik en onseker oor hulle gebedslewe. En dan, as iets in jou lewe gebeur wat jy nie wou gehad het nie, dink jy: ja, dis omdat ek nie genoeg bid nie. Of dalk nie sterk genoeg glo nie.

Nou, as ’n mens hierdie gelykenis wat Jesus vir ons vertel, so vinnig lees, versterk dit natuurlik hierdie persepsie. As jy net lank en ernstig genoeg bid, sál God jou hoor. So dink ons. So lyk dit ook uit die gelykenis, want Jesus sê tog self: ons moet altyd aanhou bid sonder om moedeloos te word. Dit kan dan lyk asof ’n mens sal kry wat jy vra as jy net lank genoeg aanhou.

Maar as ons só oor gebed dink, is ek bevrees, is dit nie vreeslik Christelik nie. Die heidene reken ook so. Dink maar aan die verhaal van Elia en die Baälpriesters op die berg Karmel (1 Kon 18). Daar het hulle die hele dag aangehou om tot hulle god Baäl te roep en te dans en later selfs hulleself stukkend te sny, menende dat hulle só Baäl kon oorreed om na hulle te luister. Dit het natuurlik nie gehelp nie, want Baäl is ’n afgod, nie die lewende God nie. Maar dis hoe hulle gedink het: as jy net lank en hard genoeg bid, sal Baäl se hart sag word en hoor.

Is dít hoe jy oor gebed dink? Dat jy God moet oorreed met jou lang en aanhoudende gebede? Dat jy sy hart moet sag maak? Of dalk só moet irriteer met jou aanhoudende gekerm dat Hy maar later ingee? Dalk omdat jy iewers, diep in jou hart, dink God is bietjie soos die hardvogtige regter in die gelykenis? Dat Hy nie sommer ingee nie, en daarom eers bietjie aangepor moet word voordat Hy antwoord? Dat Hy so besig is met ander sake dat jy hard en lank moet kerm voordat dit sy aandag vang? Dis mos wat Elia vir die Baälpriesters gesê het: dalk slaap Baäl. Hulle moet harder roep om hom wakker te maak.

Miskien dink jy: maar dis tog wat hier staan! Jesus moedig ons aan om soos die vrou in die gelykenis aan te hou totdat ons God moeg maak vir ons gesanik. Maar dis nie hoe ons die gelykenis moet verstaan nie. ’n Gelykenis probeer meestal net een punt tuisbring, nie ’n klomp nie, en as ons elke aspek van die gelykenis probeer toepas, gaan ons by die verkeerde gevolgtrekking uitkom. Die gelykenis vra dat ons na die vrou moet kyk, nie na die regter nie. Trouens, Jesus sluit af deur te sê God is juis nié soos die regter nie. Hy is totaal anders. Hy is nie onregverdig en hardvogtig nie. Hy wag nie om oorreed te word nie. Hy sal help, en gou ook (vers 8). Want Hy is ons hemelse Vader wat ons liefhet, wat met sagte, vriendelike oë na ons kyk, wat met gespitste ore na ons gebede luister.

Nee, die punt van die gelykenis is nie die regter nie, maar die vrou en haar volharding om te stry vir wat reg is. Dís waar ons moet aanhaak in die gelykenis. Dis ook hoe Lukas dit verstaan. Hy skryf in vers 1 dat Jesus die gelykenis vertel het om duidelik te maak dat ’n mens altyd moet aanhou bid sonder om moedeloos te word.

Daar is mense wat sê hulle sê ’n ding net een keer vir God, en dan los hulle dit by Hom, want Hy weet die beste. Maar as ek hierdie gelykenis reg verstaan, sê Jesus ons kan ’n saak maar weer en weer voor God se troon bring. Ek dink altyd só daaroor: ek bid oor ’n saak tot ek ’n antwoord kry, of dit nou ja of nee of later is. Maar ek mag aanhou, nee, ek móét aanhou bid tot ek ’n antwoord kry. Dis wat Jesus hier vir ons sê. Want sien, ons lewe mos in ’n verhouding met God, en net soos ons in ander verhoudings vrymoedigheid neem om iets meer as een keer te vra, kan ons dit in ons verhouding met God ook doen. Partykeer is dit juis in die herhaalde vra dat God ons hart beter leer verstaan, en beter weet hoe ons dink en waar ons passie lê.

Uiteindelik is dít geloof: om in ’n oop, eerlike verhouding, en in afhanklikheid, voor God te leef. ’n Mens wat net een keer bid en dit dan los, doen dit dalk, nie omdat hy so ’n diep geloof het nie, maar omdat hy nie regtig oortuig is God sal antwoord nie. Daarom hou hy op voordat hy ’n antwoord kry. Daarom sê Jesus in vers 8: Maar sal die Seun van die mens by sy koms nog geloof op die aarde vind? Want gebed het alles met geloof te make. Gebed is direk verbind aan die innigheid waarmee jy aan God verbonde leef. Sonder hierdie innige verhouding, sonder geloof, droog gebed sommer gou-gou op.

Dis hoe ons hierdie laaste opmerking van Jesus moet verstaan. Hy sê ons dink die fout met gebedsverhoring lê dalk by God, omdat Hy soos die hardvogtige regter is. Maar Jesus sê nee, die fout lê nie by God nie, Hy hoor en verhoor ons gebede. Die fout lê eerder by ons wat nie meer glo nie, en daarom nie genoeg moeite met ons gebede voor God doen nie.

Ek dink nie Jesus wil in dié gelykenis vir ons sê ons moet soos daardie teologie-student ure lank elke dag of week tot Hom bid nie. As dit is hoe jy voor God leef, is dit reg en wonderlik. Maar ons is nie almal dieselfde nie. Dit gaan nie oor hoe lank jy op ’n keer kan bid nie. Dit gaan eerder oor ’n daaglikse oop verhouding met God, om ’n lewe waarin jy jou hart voor God met vrymoedigheid en met vreugde oopmaak, elke dag, omdat Hy jou Here en jou God is.

Mag ek en jy só voor God leef!

Amen.




Mat 18:21-35 70 x 7 ≠ 490

Ek dink Petrus het Jesus so gekyk, en toe by homself gedink: maar iewers móét daar darem grense aan dié Man se goedheid wees. Vir Hom is letterlik geen mens op aarde te sleg nie. ’n Mens kan tog nie net aanhou en aanhou met almal vriendelik wees nie. Partykeer is genoeg genoeg. Partykeer maak mense jou net té seer. Maar Jesus! Hy verwyt nooit, of hou nie griewe nie. Hy verdra en vergewe grensloos. En dit kan tog nie. Selfs vergifnis moet tog perke hê waar jy kan sê: tot hiertoe en nie verder nie.

Dalk was dit die rede hoekom Petrus die vraag vra: Wanneer hou vergifnis dan op?

Die antwoord is duidelik – dit hou nooit op nie. 70 x 7 ≠ 490; maar beteken onbegrens. Ons moet vergeet van tel. As ons nog wil tel, soos Petrus, het ons nog glad nie verstaan waarom dit in die Christelike vergifnis gaan nie. Daarom vertel Jesus dié gelykenis in 3 bedrywe. In God se wêreld, sê Hy, werk sake só:

Eerste Bedryf

Op ’n dag het die koning besluit om sy boeke na te gaan, en daar ontdek hy dat een van sy amptenare hom miljoene rande skuld. Ek kan my nogal voorstel hoe die skuld op die stomme amptenaar gedruk het, hoe hy hom loop en kwel het omdat hy geweet het: eendag is eendag, dan gaan die koning uitvind, en dan is dit tickets met my.

En nou staan hy bewend voor die koning. Al wat hy kan doen, is om by hom om genade te soebat, want daar is geen manier waarop hy die skuld sal kan terugbetaal nie. Sy belofte dat hy alles sal terugbetaal, is eintlik pateties. Daar was nie ’n maniér waarop hy dit kon regkry nie. Sy skuld was net té groot.

En dan antwoord die koning: “Goed, jy kan maar gaan. Ek sien dat jy besef watter vreeslike groot skuld jy teenoor my het. So kom ons vergeet maar van die skuld. Jy hoef my nie meer te betaal nie.”

Die amptenaar kon sy ore nie glo nie! Watter geweldige verligting moes dit nie gewees het nie! Hy is vry, hy kan weer lag – vir die eerste keer in jare! Hy kan omdraai en uitstap, ’n nuwe lewe in. Vry, vergewe!

Tweede Bedryf

Toe die amptenaar buite kom, gee hy so ’n paar bokspronge van pure lekkerte. Maar toe kom daardie treurige kollega van hom daar aan, en dié mislike vent skuld hom ’n paar rand, en hy kry dit net nie betaal nie. Dis net altyd beloftes, beloftes. Op die plek is die amptenaar se goeie bui vergete. Hy gryp die man aan die keel. “Ek is nou moeg vir jou stories. Betaal wat jy my skuld!” brul hy. Die kollega soebat en pleit, maar verniet. Niks genade vir dié patetiese verskoning van ’n mens nie! Skuld is skuld, en dit moet betaal word! Toe die amptenaar sien hy gaan nie die geld uit sy kollega gewurg kry nie, is hy weg polisie toe om die man te laat opsluit.

Kan jy dit nou glo? Hoe kan dit wees? Het hy dan vergeet wat met hom gebeur het? Snaaks hoe party mense heeltemal gemaklik daarmee is dat een stel reëls vir hulle geld, en ’n ander stel reëls vir ander mense. Snaaks hoe party mense niks daarvan dink om God se vergifnis te ontvang, en dan meen dat dit nie hulle lewe verder hoef te beïnvloed nie. So asof dít wat hulle op hulle knieë voor God sê en doen en ontvang, niks te make het met die res van hulle lewe nie.

Hoe dikwels hoor ’n mens nie iemand sê ons leef in ’n gebroke werklikheid nie. Eendag sal alles anders wees as ons eers in die hemel is. Maar nou is jy nog op aarde, man. Jy moet ’n bietjie wakker word en bykom. Moenie met my praat oor naasteliefde nie, dominee. As jy my klasmaat ken soos ek haar ken, as jy my buurvrou of kollega ken soos ek, as jy die dorp in die goeie ou dae gesien het, sal jy verstaan waarvan ek praat.

Maar hier eindig die gelykenis nie.

Derde Bedryf

Ek kan die woede en hartseer van die koning nogal verstaan. Die koning het hom die skuld kwytgeskeld en was hom genadig. Hy het dit klaar ontvang. Maar op een of ander onverklaarbare wyse het die man dit self uitgewis, gekanselleer. Hy moes, soos sy koning, van harte vergewe het. Hy moes dieselfde beginsels van genade wat die koning teenoor hom toegepas het, ook in sy eie lewe toepas.

Dit is die antwoord op Petrus se vraag. Wie weet dat hy vergewe is, vergewe self ook. Hy tel nie, maak nie somme nie, en hou nóóit op nie.

’n Mens raak eintlik koud as jy aan die implikasie van hierdie gelykenis dink. ’n Mens kan dit wat reeds van jou geld as gelowige, ongedaan maak as jy nie daarvolgens lewe nie. Helmut Thielicke, ’n bekende teoloog, sê dat genade soos ’n aflosstokkie is. ’n Mens deel net in die oorwinning as jy die stokkie aangee. As jy self daaraan vasklou en alleen end-uit hardloop, selfs al kom jy eerste, word jy gediskwalifiseer, want dis teen die reëls. Net so met ons. Net hy wat sy belydenis uitlewe, het die reg om te sê: Ek is vergewe. ’n Mens kan nie die eerste toneel in die troonsaal hê sonder die 2e daarby, waar dit jóú beurt is om te vergewe nie.

Is daar dalk vandag in jou hart gevoelens teenoor iemand anders? Jou klasmaat of koshuismaat? Jou buurman? Jou vrou? Jou gewese vrou of man? Jou ma of pa, of dalk jou broer of skoondogter? Of skoonpa? Jou kollega? Of dalk jou baas, wat eers onder jou was, en oor jou kop bevorder is?

Hoor wat sê die Here God: “Moes jy nie ook jou medemens jammer gekry het soos Ek jou jammer gekry het nie?” En dan voeg die Here Jesus by: “Die koning was woedend, en het hom oorgegee om gemartel te word . . . So sal my Vader wat in die hemel is, ook met julle maak as julle nie elkeen sy broer van harte vergewe nie.”

Amen




Luk 15:20-24 God is begaan oor jou

Ons ken hierdie gelykenis as die gelykenis van die verlore seun, en dan praat ons oor hoe die seun ondankbaar was en sy pa se goed uitgemors het totdat hyself in die gemors beland het, en daar tussen die varke tot inkeer gekom het. Ons gebruik hierdie gelykenis om oor bekering te praat.

Maar eintlik val die klem van hierdie gelykenis nie op die verlore seun nie, maar op die pa. ’n Mens sien dit mooi as jy dit saam met die ander twee gelykenisse lees – die gelykenisse van die verlore skaap en die verlore muntstuk. Daar val die klem tog nie op die skaap of die muntstuk nie, maar op die een wat die skaap of die muntstuk verloor het, en soek tot dit gevind is, en dan baie bly is.

Al drie hierdie gelykenisse wil vir ons ’n kykie in die hart van God gee, sodat ons kan sien hoe Hy voel oor mense, sodat ons met sý oë na ander kan begin kyk, met sý hart kan begin voel; sodat ons kan verstaan wat God bly maak. Jesus vertel hierdie gelykenisse, sê vers 1 en 2, omdat daar mense was wat ontevrede was oor Jesus aandag gegee het aan tollenaars en sondaars. Want vir hulle gevoel was dié mense nie ’n ordentlike mens se aandag werd nie. Jy steur jou nie aan dié soort robbies-mense nie.

Maar dit is nie hoe Jesus – hoe Gód – dink nie. Daarom vertel Jesus hierdie drie gelykenisse, sodat ons kan hoor hoe God dink. En al drie gelykenisse gaan oor een en dieselfde saak: Oor die blydskap van God. Jesus vertel vir die beswaardes wat dit is wat God bly maak. Kom ons lees dit:

Lukas 15:5-7
En as hy hom kry, is hy bly en tel hom op sy skouers. As hy by die huis kom, roep hy sy vriende en bure bymekaar en sê vir hulle: ‘Wees saam met my bly, want ek het my skaap wat weg was, weer gekry.’ Ek sê vir julle: Net so sal daar ook in die hemel blydskap wees oor een sondaar wat hom bekeer, eerder as oor nege en negentig mense wat reg doen en nie bekering nodig het nie.”

Lukas 15:9-10
En as sy dit kry, roep sy haar vriendinne en buurvroue bymekaar en sê: ‘Wees saam met my bly, want ek het my geld wat weggeraak het, weer gekry.’ Ek sê vir julle: Net so is daar blydskap onder die engele van God oor een sondaar wat hom bekeer.”

Lukas 15:22-24
Maar sy pa roep sy werksmense: ‘Maak gou! Bring klere, die beste, en trek dit vir hom aan; sit vir hom ’n ring aan sy vinger en trek vir hom skoene aan! En bring die vetgemaakte kalf, slag hom, en laat ons eet en feesvier! Hierdie seun van my was dood, en hy lewe weer; hy was verlore, en ek het hom teruggekry.’ Toe het hulle begin feesvier.

Lukas 15:31-32
“Toe sê die pa vir hom: Kind, jy is altyd by my, en alles wat ek het, is ook joune. Maar ons kan tog nie anders as om fees te vier en bly te wees nie, want hierdie broer van jou was dood, en hy lewe weer; hy was verlore, en ons het hom teruggekry.”

Julle sien – in hierdie gelykenisse gaan dit om die vreugde in die hemel, die vreugde van God. Die gelykenis van die verlore seun gaan nie om die seun nie, maar om die vader, om die Vader met ’n hoofletter, om die hart van die Vader, om die vreugde in die hart van God oor verlorenes en verworpenes wat weer gevind is as kinders en broers en susters!

Hoekom vertel Jesus hierdie gelykenis? Omdat daar mense is, en veral ook mense in die kerk, wie se hart nie soos God s’n klop nie; wat nie hou van die manier waarop God dink oor mense nie.

Kom ons kyk hoe word die vader in die gelykenis geteken:

  • Hy sien die seun al van ver af (vs 20), want hy verlang na sy kind, hy hou gedurig die pad dop, wagtend, verlangend, soekend. Waar is my seun nou? Wat maak hy? Het hy ’n warm bed? Het hy genoeg kos? Is hy veilig?
  • Hy kry sy seun innig jammer (vs 20). Hy verwyt nie of skel nie of beskuldig nie of verstoot nie. Hy sê nie ja, jy wou mos nie hoor nie.
  • Hy hardloop hom tegemoet (vs 20). Dís nie iets wat ’n waardige ryk man in daardie dae gedoen het nie! Dis benede sy waardigheid. Maar hy dink nie wat die mense sal sê nie, want hy is te bly oor sy kind.
  • Hy omhels en soen hom (vs 20)
  • Hy gee vergifnis en aanvaarding, sonder enige straf. Die seun kry nie eens kans om aan te bied dat hy soos ’n dagloner vir hom sal werk nie. Hy trek sy seun aan soos dit ’n seun van die boer betaam, met ’n ring as bewys van sy posisie in die huis (vs 22)
  • Hy reël ’n groot feesmaal (vs 23)

Só is God. Nêrens in die Bybel hoor ons dit duideliker nie. So is God teenoor ons. Hy is begaan oor ons. Ons maak vir Hom saak. Ons hartseer is sý hartseer. Ons verlorenheid en ellende bring Hom in beweging. En Hy verwyt ons nie. Hy aanvaar ons, omhels ons, soen ons. Hy is bly as ons stukkende lewens weer heel word, as ons gelukkig is, as ons by Hom tuis kom. Daar is plek in sy hart vir ons, vir mense in nood en mense wat verstoot is. Daarom stuur Hy sy Seun, en daarom soek sy Seun die tollenaars en sondaars en verstotenes op om hulle te wys hoe God se hart vir hulle klop. Sy genade maak ons, verlore in ons sonde, God se kinders.

God staan jou ook so en inwag soos hierdie pa. Want niks maak sy hart blyer as dat iemand na Hom toe kom nie. Hoe het Jesus nou weer gesê? Die Seun van die mens het gekom om te soek en te red wat verlore is, sodat Hy die verlore mens in sy arms kan toevou, kan intrek in die veilige ruimte van God se sorg.

Daarom kan ons vanoggend in God se teenwoordigheid feesvier. Want niemand is te sleg dat daar nie vir hom of haar plek in God se hart is nie.

Amen.




Luk 12:32-40 Wees gereed, want Jesus kom weer

Toe ek nog op skool was – dit was seker min of meer ’n leeftyd gelede! – was my pa ’n burgermagkapelaan. Dit was aan die begin van die grensoorlog daar in die noorde van die destydse Suidwes-Afrika. En toe, op ’n dag, kry hy oproepinstruksies, en is hy weg grens toe. Weke lank. Ons het die dae afgetel, en kon nie wag dat hy moet terugkom nie. En toe hy uiteindelik weer by die huis kom, was dit wonderlik.

Ek is seker baie van u het ook sulke stories om te vertel, van ’n geliefde wat weg moes gaan, van julle verlange, van die blydskap met die tuiskoms.

Ek wonder nogal wat my pa sou gedink het as ons nie by die huis was toe hy teruggekom het nie. As ons besluit het om te gaan vakansie hou, of so. En daar kom hy aan, met sy arms vol presente wat hy vir ons gekoop het, en hy staan voor dooiemansdeur! Hoe sal jý voel as dit met jou moet gebeur?

Jesus sê Hy kom weer, en ons moet op Hom wag. Kan ek vra: wag jy op die Here se terugkoms? Maak dit jou opgewonde? Is dit ’n gebeurtenis waarna jy uitsien? Of maak dit jou bang en onseker? Of dink jy liewer glad nie daaroor nie?

As ek Jesus reg verstaan, is dit nogal ’n belangrike vraag. Want die wederkoms is ’n realiteit. Jesus kom weer. En Hy kan enige oomblik weer kom. Daaroor is die Bybel óók baie duidelik.

Die vraag is nou: wat moet ons met dié feit maak?

Die Nederlandse teoloog Okke Jager het ’n gediggie hieroor geskryf wat ek vry vertaal het:

“Kom haastig Jesus,” bid die predikant.
“Ja amen,” sê die een boer, “kom tog gou! Maar eers ná oestyd, want ek het nog nie ’n oes op my nuwe stuk land beleef nie.”
“Ja amen,” sê ’n vrou, “maar mag ek eers vir die rok spaar wat ek gister gesien het? Ek wil dit aantrek wanneer die koor weer sing.”
“Ja amen,” sê die kind, “maar nie nou al nie, want ons gaan see toe vir die vakansie. Maar ek sal U laat weet, sodat U ons onder skooltyd kom verlos.”
“Kom haastig, Jesus!” bid die predikant, “Maar mag ek eers my nuwe lesing gee wat ek vir die jeug gemaak het oor: ‘Jy sal alles goed verstaan ná die wederkoms.’”
Die gebede kom in die hemel aan. Die engele swyg as hulle die gebede bring, en Jesus vra: “Kan Ek al vandag gaan?”
Sy Vader sug: “Jy sal maar moet nog wag.”

Jesus sê in die gelykenis wat ons gelees het ons moet gereed wees, want Hy kan enige oomblik weer kom. Hy waarsku ons dat Hy onverwags gaan kom, en as ons dan nie gereed is nie, het ons probleme. Die vraag is: Hoe? Hoe moet ons gereed wees? Wat moet ons doen om gereed te wees? Waarin lê die wakkerbly waarvan Jesus praat?

Om te wag en gereed te wees vir Christus se wederkoms beteken nie om ons oë heeldag op die wolke te hou sodat ons Hom kan sien wanneer Hy kom nie. Dis in elk geval onnodig. Jesus het gesê sy wederkoms sal so sigbaar en onmiskenbaar wees soos weerlig wat die hele hemelruim verlig. Ons sal dit weet sonder dat ons op daardie oomblik gekyk het (Luk 17:24).

Die antwoord kry ons in die woorde wat die Here Jesus gesê het net voordat Hy oor die wederkoms praat. Daar het Hy gepraat oor die sorge van die lewe, en ’n lewe waarin jy leef uit God se sorg. Die lewe is belangriker as kos en klere, sê Hy in vers 23. Daarom moet ons nie ons lewe daaraan wy om goed bymekaar te maak nie.

Ons moet ons lewe daaraan wy om besig te wees in sy koninkryk, sê Jesus. In vers 31 sê Hy: Beywer julle vir sy koninkryk, dan sal Hy julle ook hierdie dinge gee. Hy gaan so ver as om ons aan te raai om ons besittings te verkoop en bydraes vir die armes te gee, want ons besittings kan ’n struikelblok word in ons lewe voor Hom en ons wag op sy koms.

Dit vra dat ons ons oë van ons goed sal wegtrek en die mense om ons sal raaksien. ’n Mens wat ontdek het dat God die koninkryk aan hom geskenk het (vers 32!) is iemand wat weet dat hy alles van God gekry het. Daarom hoef hy nie so krampagtig besig te wees om op te gaar vir ’n reëndag nie – God sal op die reëndae vir hom sorg – hy hoef nie net aan homself te dink nie; hy kan aan ander dink en ander in hulle nood help.

’n Mens kan baie maklik erg intellektueel oor geloof praat, maar geloof is ’n baie praktiese saak. Dis ’n lewenswyse. Geloof beteken nie net dat jy verstaan dat die Here Jesus vir jou op Golgota kom sterf het nie. Geloof beteken óók dat jy verstaan dat die Here Jesus jou stuur na die wêreld in nood, na die mense om ons, die armes, die eensames, die treurendes, die siekes, sodat sy sorg deur ons ook by hulle kan uitkom.

Dán sal ons gereed wees as Hy weer kom. Dán sal ons ook hoor: Mooi so, goeie en getroue dienskneg, gaan in in die vreugde van jou Heer. Want Ek was honger, en jy het vir My iets gegee om te eet; Ek was dors, en jy het vir My iets gegee om te drink; sonder klere, en jy het vir my iets gegee om aan te trek, siek, en julle het My besoek … (vgl Matt 25:31 ev).

Die vraag is nie net of ons glo dat die Here eendag weer gaan kom nie. Die vraag is ook of ons op sy koms wag, en veral wat ons doen terwyl ons wag. Ons is waaksaam as ons besig is om in die Here se koninkryk te werk. Gelukkig is hulle vir wie Hy wakker sal aantref as Hy kom.

Amen




Ps 73 TIENDE GEBOD: RUS IN GOD; HY IS GENOEG!

Dalk kan ek nog dít byvoeg by wat ek nou met die kinders gepraat het: Die wet is nie iets wat ons inperk en ons pret bederf nie; die wet is daar om ons te help om die lewe in al sy rykdom ten volle te geniet soos God dit bedoel het. Dis hoekom Jakobus op 2 plekke (1:25 en 2:12) sê die wet maak ’n mens vry. Die wet is die spelreëls van die lewe, en net as jy jou aan die reëls hou, kan jy die lewe geniet. Buite die reëls werk die lewe net nie goed nie; nie vir jou nie, en ook nie vir ander nie.

Ek onthou goed hoe frustrerend dit vir ons kinders was om Scrabble te speel saam met my pa. Hy het gedink dis baie snaaks as hy kroek. Hy het letters stilletjies probeer omruil, of ekstra letters getrek, of met iemand anders uitgeruil. Vir ’n tydjie was dit pret, maar dit het die spel vinnig opgemors. As almal hulle nie aan die reëls van die spel hou nie, werk die speletjie nie. Maar as almal volgens die reëls speel, is dit ’n heerlike spel.

Dís wat die Tien Gebooie is: spelreëls vir die lewe, sodat ek en jy in vryheid en met oorgawe elke dag voor God kan leef.

In die tiende gebod gaan dit oor begeer. Ons kan dit ook noem: afguns of jaloesie. Dis wanneer jy iets wil hê wat nie joune is nie, of op ’n ander persoon jaloers is omdat hy het wat jy nie het nie.

Dis wat met Asaf in Psalm 73 gebeur het. Hy was jaloers op die voorspoed van ander, op hulle onverskillige lewenswyse. Hy het gedink, omdat hy volgens die reëls speel moet dit met hom goed gaan. En dit moet sleg gaan met die mense wat nie volgens die reëls speel nie. Maar soos hy die saak bekyk het, het dit nie gebeur nie. En dit het hom kwaad gemaak en in ’n geloofskrisis laat beland. Hy sê in vers 1-3: God is vir Israel baie goed, vir dié wat rein van hart is. Tog het ek daaraan begin twyfel, ek het byna koers verloor, want ek het die hooghartige goddeloses met afguns bejeën toe ek hulle voorspoed sien.

Kom ons wees maar eerlik: daar sal altyd mense wees met wie dit op die een of ander manier beter gaan as met jou. Daar sal altyd mense wees wat meer geld het as jy, of ’n spoggeriger kar ry, of ’n mooier huis, of ’n beter werk, of suksesvoller op die sportveld, of gewilder onder die kollegas, of mooier, of slimmer in die klas … God se seëninge is nou eenmaal nie beperk tot net ’n paar uitverkore enkelinge nie. Hy het té veel om uit te deel. Hy is té ruimhartig en oophand om net vir ’n paar gelukkiges sy seëninge te gee. Hoe het die Here Jesus nou weer gesê in Matt 5:45? Hy laat immers sy son opkom oor slegtes en goeies, en Hy laat reën oor dié wat reg doen en oor dié wat verkeerd doen.

Natuurlik: daar sal ook altyd mense wees met wie dit slegter gaan as jy, wat minder het as jy, ’n kleiner inkomste, ’n nederiger huis, swakker gesondheid … Want sien, jy het óók meer seëninge as party ander. Ander sou op jou óók jaloers kon wees.

Die moeilikheid wat Asaf gehad het, is dat hy só op ander gefokus het dat hy dit wat hyself gehad het, misgekyk het. Daarom was hy afgunstig en onvergenoegd met die lewe, en uiteindelik met God. Want dit is in die laaste instansie mos God wat dié dinge reël, dan nie?

Die tiende gebod, “Jy mag nie begeer nie,” wil ons help om op te hou om onsself met ander te vergelyk. In die woorde van Mark Twain: “Comparison is the death of joy.” Moenie kyk wat ander het nie. Geniet liewer die seëninge wat jyself ontvang het.

Dis baie insiggewend om te sien hoe Asaf by dié punt uitgekom het dat hy opgehou het om jaloers te wees op ander en begin waardeer het wat hy het. Hoor wat sê hy in vers 16-17: “… dit was vir my bitter moeilik totdat ek in die heiligdom van God ingegaan het …” Want daar, in die teenwoordigheid van God, het hy begin om anders na die lewe te kyk; het hy gesien dat die lewe méér is as net die uiterlike, én dat die lewe meer is as net die tydjie hier op aarde. Hy het in God se teenwoordigheid ’n groter prentjie begin sien en agtergekom dat niks, maar niks, vergelyk kan word met die weelde van aan God behoort nie.

Kom ek sê dit weer: niks, maar niks, kan vergelyk word met die weelde van kind van God te wees nie.

Toe Asaf dít eers besef het, het hy opgehou om hom moeg te maak met wat ander mense het, en het hy begin waardeer wat hyself het, en die seëninge wat hy elke dag uit God se hand ontvang, begin raaksien. Uiteindelik, sê hy, is dit al wat tel: Daar is niks in die hemel of op die aarde wat vir my meer beteken as U nie, sê hy in vers 25.

Dis mos wat Dawid ook sê in Ps 23: Die Here is my herder, ek kom niks kort nie, skryf hy.




Gen 3:1-13 Die liefde is bly oor die waarheid

Verbeel jou jy is daar in die Tuin van Eden. Kyk ’n bietjie rond. Oral om jou is dit mooi. Daar is die diere en die voëls, en bome en plante, waterstrome en koel waterpoele, berge, gras … Aan baie van die bome hang die heerlikste vrugte, ryp en geurig. En julle mag daar woon. Julle moet die tuin oppas. Dis ’n groot verantwoordelikheid, maar dis nie ’n slegte werk nie. Dis heerlik. Elke aand kom God en kom hoor by julle hoe dit gaan. God is wonderlik. Hy gesels met julle, gee raad, gee nuwe opdragte, luister na julle versoeke. En jy is gelukkig. Dis ’n plek waar jy veilig en geborge voel, versorg voel. Jy het alles wat jy nodig het.

Daar is een boom, in die middel van die tuin, wat verbode terrein vir jou is. Jy wonder nie daaroor nie, want dit is God se boom, net soos die tuin Syne is. Hy het gesê Hy wil dié boom vir Homself hou. Dit is goed so; dit pla jou nie, want daar is oorgenoeg ander vrugte wat jy eet.

Hoekom op aarde sou enige mens só ’n idilliese bestaan weggooi? Hoekom was die Tuin van Eden nie vir Adam en Eva genoeg nie?

Oor leuens. Die slang het Eva se gedagtes oor die tuin en God se opdrag verander met ’n suggestie en ’n leuen. God is nie meer die gulhartige, vrygewige God wat sy tuin met hulle deel nie. Deur die slang se leuens word God ’n jaloerse, suinige God wat die mense niks gun nie.

’n Leuen verdraai die waarheid, verander dit, en skep só ’n nuwe (verbeelde) waarheid, waar dit anders is, waar dinge anders lyk, verwagtings anders word. ’n Leuen vat jou oor na die ander kant.

Want daar is net twee kante: God se kant, en Satan s’n. Daar is nie ’n middeweg nie. As ons die Evangelies lees, en veral die Johannes-Evangelie, is dit opmerklik hoeveel keer Jesus met die waarheid vereenselwig word. In Joh 1:14 vertel die skrywer ons al dat die Woord (die Seun van God) mens geword het, en dat Hy vol genade en waarheid is. En in 1:17 sê hy God het die genade en waarheid deur Jesus na ons toe gebring. In Joh 14:6 sê Jesus onomwonde dat Hy die waarheid ís: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe.” En in hoofstuk 14-16 verwys Jesus ’n hele paar keer na die Heilige Gees as die Gees van die waarheid.

In Joh 8 verwys Jesus na Homself in sy gesprek met die Jode meer as een keer as die waarheid. Byvoorbeeld in 8:31-32 sê Hy: “As julle aan my woorde getrou bly, is julle waarlik my dissipels; en julle sal die waarheid ken, en die waarheid sal julle vry maak.” En net daarna, in vers 44, sê Hy die duiwel is die vader van die leuen, en hy staan nie aan die kant van die waarheid nie, omdat daar geen waarheid in hom is nie. HK 112 sê in dié verband dat alle vorme van lieg en bedrieg die duiwel se eie werke is.

Wat God in die negende gebod vir ons sê, is: Mense wat aan Hom behoort en soos Hy is en leef, staan aan die kant van die waarheid. God se kinders leef opreg en met integriteit, soos hulle hemelse Vader opreg is. In Titus 1:2 skryf Paulus in soveel woorde dat God nie kan lieg nie (OAV). ’n Mens wat leuens vertel, het hom daarom van God losgemaak, want God is Waarheid.

Maar ons as gelowiges moet ook onthou dat God ons oproep om lief te hê. Feite wat sonder liefde oorgedra word, kan ’n dodelike kombinasie wees. Die waarheid het altyd ’n liefdeskant ook. Jesus het Self by geleentheid gesê daar is dinge wat die dissipels moet weet, maar hulle is nie gereed om dit te hoor nie (Joh 16:12). Omdat Hy hulle liefhet, het Hy hulle nie alles vertel nie.

Die punt is: die waarheid moet só oorgedra word dat dit in liefde geskied. Dit is wat Paulus in 1 Kor 13:6 doen. Hy plaas die waarheid binne die konteks van liefhê. Eers as jy liefhet, maak die waarheid sin.

Mens kry mos party mense wat sê hy of sy is nou eenmaal ’n reguit mens en sê ’n ding soos dit is sonder om doekies om te draai. Maar só ’n standpunt hou nie rekening met die persoon wat die “feite” hoor nie. Dikwels, onder die waan dat die waarheid moet uit, maak só ’n mens iemand anders baie seer en is daar van liefde geen sprake nie. My vrou het so ’n skoolvriendin gehad. Sy het graag gesê: “Praat jy die waarheid, dan word jy gehaat.” Wat sy nie verstaan het nie, is dat haar “waarheid” nie aan die vereistes vir die waarheid voldoen het nie en ander seergemaak het. Paulus sê daaroor: die liefde verbly hom nie oor die onreg nie (1 Kor 13:6).

Maar ek sluit af: my en jou roeping is om altyd die waarheid te praat, want dan is ons aan God se kant. Dis maklik om die waarheid te verdraai of dit ’n kinkel te gee om jouself in ’n goeie lig te stel of jou bas te red, of om iemand anders te beswadder of te benadeel. Dis wat die duiwel en sy volgelinge doen.

Hoe skryf Paulus nou weer in Kol 3:9,10? En moenie vir mekaar lieg nie. Julle het met die ou, sondige mens en sy gewoontes gebreek en leef nou die lewe van die nuwe mens, wat al hoe meer vernuwe word na die beeld van sy Skepper en tot die volle kennis van God.

Mag die Here deur sy Gees ons hiermee help! Amen.